sebc

Salavin

2011-12-19T00:17:00.000-08:00

Une fois encore, je vous prie de m'excuser si je m'obstine à nommer événements ces choses qui se sont entièrement passées en moi.

Georges Duhamel, Confession de minuit, Mercure de France, 1958 (1920), p. 209

Lang, hé

2011-11-23T03:14:00.001-08:00

http://rektoverso.be/artikel/weg-met-de-kneuterigheid-heden-en-toekomst-van-het-vlaamse-stripverhaal

Moody (flyshit)

2011-10-07T09:56:00.000-07:00

De tegenzwemmer

2011-10-07T09:53:00.000-07:00

Hij kijkt op, eerst verbaasd, dan verontwaardigd, mompelt iets dat ik daarna pas reconstrueer en zwemt weg, voort eigenlijk, op 'zijn' baan. Want meneer, ambtenaar of niet (het krioelt hier, in dit zwembad, op dit uur), meent rechtdoor te moeten zwemmen. Hij heeft blijkbaar geen tijd of te weinig om compromissen te maken, een baantje te delen, rondom een ander te zwemmen. Dus zwemt hij rechtdoor, gestaag en gedurig, laat zich niet kennen, niet ontmoedigen door wie of wat anders op zijn weg ligt. Trok God dan niet die rechtlopende streep, die donkere lijn op de bodem, vanmorgen voor hem?

Bara & friends

2011-10-02T04:19:00.000-07:00

Kosmos

2011-09-24T16:37:00.000-07:00

...(ja, ik was er helemaal niet zo zeker van of ik me toen niet op de kat had geworpen vanwege die theepot, het was de druppel die de emmer deed overlopen, en misschien wilde ik door die daad de werkelijkheid tot spreken dwingen, zoals we iets in de struiken werpen wanneer zich daar iets onduidelijks beweegt)...

Witold Gombrowicz, Kosmos, Ambo, 1987 (1968), p. 101

De groep

2011-08-18T09:34:00.001-07:00

Een breed ponton, een zonnige dag. Het water klotst tegen de randen, de zee is rustig al waait de wind niet zacht. De groep kinderen vormt een losse kosmos van bewegende individuen. Ik loop tussen enkelen van hen in totdat een leidster (gebeugeld gedrocht) mij halt toeroept: "U steekt de groep voor. Wij waren hier voor u. Nu staat u midden in onze groep." Ik frons achter mijn zonneglazen: "Of de groep staat rond mij." Mijn behoedzame grijns wellicht. "Nee, u stak voor." Een andere leidster (nog affreuzer): "Vlug, kinderen, elkaars handen blijven houden. Niemand mag tussenkomen. Sluit de rangen!" Andere leiders echoën de orders. Het tweede monster bemoeit zich nu ook: "U mag niet zomaar voorkruipen. De kinderen moeten in één groep op de veerboot." Ze ergeren me met hun hysterische exclusie: "Er is geen reden om u zo op te jagen. Nu sluiten jullie de rangen achter mij. Ik sta in de groep. Ik zal de kinderen moeten doorlaten eens de boot hier is. Maar dan zullen er twee elkaar moeten lossen." Ze briesen. Ik binnenin. Ze richten hun woede dan maar op de groep: "Handjes vasthouden. Niemand doorlaten."

Twee veerboten later kan de groep en bloc oversteken. Behalve de eerste leidster, de hoofdmonitrice. Ze kan pas mee met de derde boot, dezelfde die ik moet nemen. Inmiddels moet haar groep dan toch maar blijven wachten. Het lichaam, onthoofd, op de andere kade. Een kinderliefhebster beklaagt zich. Dat de veerman de leidster, de laatste van haar groep, niet wilde meenemen, zeg. Dat hij strikt de aantallen moet naleven, ja, maar 't gaat toch om het totale gewicht? De groep bestaat toch voornamelijk uit kinderen? Ze drijven vast beter eens de boot over hen kapseist, zwijg ik dan.

Eendagstoerist op het veer, een lotgenoot, zegt "er zijn kot in te hebben" dat ze niet meer meekon. De groep heeft zelfs een bejaarde niet willen doorlaten. De oude man is dan maar te voet om de vaargeul vertrokken. Zo'n tocht van twee uur.

Sensation Bergson

2011-08-08T09:05:00.000-07:00

"Qu'est-ce en effet qu'une sensation? C'est l'opération de contracter sur une surface réceptive des trillions de vibration. La qualité en sort, qui n'est rien d'autre que de la quantité contractée. Voilà que la notion de contraction (ou de tension) nous donne le moyen de dépasser la dualité quantité homogène-qualité hétérogène, et de nous faire passer de l'une à l'autre en un mouvement continu."

Gilles Deleuze, Le bergsonisme, PUF 2004 (1966), pp. 73-74

Rekto:Verso

2011-07-28T02:35:00.000-07:00

Twee stukjes van mijn hand:

http://rektoverso.be/nummers/928-zomerlijn-2011/1744-debuut-buiten-proporties-over-tim-enthovens-binnenskamers

en

http://rektoverso.be/nummers/928-zomerlijn-2011/1743-een-knoert-van-formaat-over-davide-reviatis-etat-de-veille

Hotel Jarretelle 2011 @ Vooruit Gent

2011-07-19T09:35:00.000-07:00

SKETCH Gent nodigde wilde schetsers uit op Hotel Jarretelle 2011 in de Vooruit om backstage en in de zaal te tekenen.
Thanks to Britt, Evelyn, Vooruit and les artistes: it was a brilliant night! Here are my sketches (On Stage, Off Stage & Backstage):

Breton on Ernst

2011-03-10T03:19:00.000-08:00

Surreality will be, moreover, the means of our wish for total evasion (and it is understood that one can go so far in dislocating a hand from its arm that the hand thereby becomes increasingly hand, and also that in speaking of evasion we are not referring to space.)

André Breton, Foreword to The 100 Headless Woman (La Femme Cents Têtes) by Max Ernst (reprint George Braziller NY 1981, p. 9)

Wedstrijd DWM

2011-02-16T03:25:00.001-08:00

Volg de link en stem op mijn 2 ontwerpen, dat is vlug gedaan: http://www.dewereldmorgen.be/wedstrijd

Dirk is er!

2010-12-11T03:16:00.000-08:00

Dirk is eindelijk op vakantie. Alle info over mijn nieuw boek vind je hier. Ga heen, kijk en koop. Dirk dankt u.

Snacks

2010-12-02T01:47:00.001-08:00

Dirk komt dra

2010-11-13T04:32:00.001-08:00

Voorstelling Dirk gaat op vakantie

2010-10-22T12:01:00.000-07:00

Dirk gaat op vakantie,mijn nieuwe grafische novelle, op vrijdag 26 november om 21u in de White Cat in Gent. Kom af!

Guy part en vacances, ma dernière nouvelle graphique, le vendredi 26 novembre à 21h au White Cat à Gand. Venez!

Guy Goggle takes a break, my latest graphic novellette, on friday the 26th of November at the White Cat in Ghent. Be there!

Parkinson & Alzheimer in Veto

2010-10-01T03:29:00.000-07:00

Onze partners in disease voor de rest van het academiejaar wekelijks in Veto, het Leuvens studentenblad. Hoerah!

L'infini turbulent

2010-09-30T06:06:00.001-07:00

"On existe par infiniment de présences de suite. Succession inouïe, et déjà des multitudes de moments sont passés et continuent de passer depuis cette réflexion, et beaucoup plus encore depuis les deux ou trois minutes peut-être que je n'ai adressé la parole à G... qui va trouver ce silence drôle. (Toujours ma peur de l'inquiéter.) Il faut empêcher qu'elle aille quérir un médecin."

Henri Michaux: L'infini turbulent (Gallimard, 1994 (1964) pp. 58-59)

Mierenmekkametafoor

2010-09-15T09:17:00.000-07:00

Niet van mij, zeer mooi:

In het echt:

Et "quoi" dort?

2010-07-16T10:32:00.000-07:00

Voulez-vous que je vous dise? Je suis une bonne pompe. Les impressions les plus fortes, les plus vitales ne tiennent pas longtemps. Je les refoule au profit des suivantes et les oublie, et il en est ainsi des autres dans la suite, et puis encore de celles-ci pareillement. On dit que je compte déjà un certain nombre d'années. Je n'ai jamais eu dans ma vie plus de quinze jours. D'une seconde à quinze jours, voilà toute ma vie.

Henri Michaux: Ecuador

Aambacht

2010-06-14T09:01:00.000-07:00

Aambacht is in de steigers, Aambacht komt. Als u hier bent beland heeft u wellicht iets te melden. U weet mij te vinden.

De man die...

2010-06-14T08:55:00.000-07:00

Het nieuwe album van Olivier Schrauwen biedt niet enkel een zeer bijzondere leeservaring, het is gewoonweg een toppunt in het hedendaagse stripverhaal. Rep u.

De VPRO-debuutprijs

2010-06-11T07:00:00.000-07:00

En mensen mij maar feliciteren met mijn nieuw boek "Haar" dat dit jaar uitkwam, wat niemand gelezen had, ik het minst van al (nog geschreven of getekend had.) Het liet alvast vermoeden dat de mannen van de VPRO-debuutprijs ook niet echt "Iedereen op zoek" lazen, mijn wél bestaand debuut uit 2009. Of gewoon slordig waren. Eigenaardig slordig. Wie echter "Haar" wenst te lezen, het bestaat en is een kortverhaal van me in Plots uit 2006. Doei!

Rhizome

2010-05-22T03:12:00.000-07:00

Même et surtout dans le domaine théorique, n'importe quel échafaudage précaire et pragmatique vaut mieux que le décalque des concepts, avec leurs coupures et leurs progrès qui ne changent rien. (Deleuze & Guattari: Mille Plateaux)

Allez, allez

2010-05-14T08:48:00.000-07:00

Meneer MK promoot open en bloot de experimentele strip in DS. Go! (Hier en hier)

Heerlijk foutje

2010-05-13T07:24:00.000-07:00

Ancora

2010-05-04T09:22:00.000-07:00

Kubrick

2010-05-04T03:53:00.000-07:00

"De perfecte roman om te verfilmen is volgens mij niet een boek met veel actie, maar juist een boek dat over het innerlijke leven van de personages gaat. Zo'n boek is voor de bewerker als het ware een kompas dat weergeeft wat een personage denkt of voelt op ieder moment van het verhaal." Stanley Kubrick (cit. in Focus Knack special Stanley Kubricktentoonstelling 2006, p. 34)

Verse vis

2010-04-19T03:29:00.000-07:00

Nieuwe, prachtige, oogverblindende en zielsontroerende prenten op stock.

Radio Grandpapier

2010-04-19T02:02:00.000-07:00

Met Michel op de wereldvermaarde Radio Grandpapier over de Vlaamse strip en een beetje over mijn laatste: hier of hier.

Ecce homo

2010-04-07T00:00:00.000-07:00

Het geweten... is het instinct van de wreedheid dat zich naar binnen keert nadat het zich niet meer naar buiten kan ontladen.

Als het kuddedier staat te stralen in de glans van de zuiverste deugd, dan moet de uitzonderingsmens gedevalueerd zijn tot het kwaad.

Ik ben geen mens, ik ben dynamiet.

F. Nietzsche, Ecce homo.

O ja, gisteren al een oproep in de bus gehad om een bezoekje te brengen aan de RVA. Er lag ook het negatieve antwoord van het VFL op mijn beursaanvraag (mijn derde!). Killer combo. Of ik het tweede moet meebrengen op datum en locatie gemeld in de eerste?

Marlbrough s'en va-t-en guerre,
mironton, mironton, mirontaine,
Marlbrough s'en va-t-en guerre,
Ne sait quand reviendra.

Samenwerking

2010-03-26T05:49:00.000-07:00

Tom Lambeens en ikzelf dienden onze inzending in voor de Benelux Beeldverhalen Prijs van nrc.next. Of ze ontvangen en/of gesmaakt wordt? We wachten op een ontvangstbericht...

Medewerking

2010-03-26T05:41:00.000-07:00

Mijn steentje tijdens Angoulême 2010 bij het Aktion Mix Comics van FRMK en La Hesse. Zie hier en daar.

Update

2010-03-10T02:27:00.000-08:00

Ziezo, deze blog omgetoverd tot webseb 3.0 en toegangspoort tot mijn e-rhizoom.

L'Anti-Oedipe

2010-03-10T02:25:00.000-08:00

Nous sommes tous des petits chiens, nous avons besoin de circuits, et d'être promenés.
(G. Deleuze & F. Guattari)

Watt again again

2010-02-24T05:05:00.000-08:00

None of Mr. Knott's gestures could be called characteristic, unless perhaps that which consisted in the simultaneous obturation of the facial cavities, the thumbs in the mouth, the forefingers in the ears, the little fingers in the nostrils, the third fingers in the eyes and the second fingers, free in a crisis to promote intellection, laid along the temples. And this was less a gesture than an attitude, sustained by Mr. Knott for long periods of time without visible discomfort. (S. Beckett)

Tussendoor

2010-02-23T01:06:00.000-08:00

Ietske in Schamper:
http://www.schamper.ugent.be/485/iedereen-op-zoek-naar-strips

Watt again

2010-02-20T05:18:00.000-08:00

For it is a strange thing, but apparently true, that those who speak speak rather for the pleasure of speaking against than for the pleasure of speaking with, and the reason for that is perhaps this, that in agreement the voice can not be raised perhaps quite so high as it can in disagreement. (S. Beckett)

Watt

2010-02-20T05:17:00.000-08:00

Not that space is wanting, for space is not wanting. Not that time is lacking, for time is not lacking. (S. Beckett)

Wolfsprent

2009-10-27T09:41:00.000-07:00

IOZ kraken in de Wolfsprent of nog een depressieve lezer bij:

De Werktitel...

2009-10-17T06:55:00.000-07:00

...ofte journalistiek laboratorium is gelanceerd met onder meer dit artikel met illustratie van mijn hand: http://www.werktitel.be/2009/10/dewinter-en-annemans-ondermijnen-gezag-bruno-valkeniers/

Stripgids 16...

2009-10-17T06:46:00.000-07:00

... celebreert de Rode Ridder (tja) en acht het miserabilistisch-naturalistisch "Iedereen op zoek" toch twee sterren waard.

Fobidden Planet

2009-09-03T03:18:00.000-07:00

En met een nog fijnere recensie naar de herfst toe:
http://forbiddenplanet.co.uk/blog/2009/from-our-continental-correspondent-translation-please-iedereen-op-zoek/
(ter info: IOZ bestaat wel degelijk in het Engels, het heet The Lonely Look en het is door Jan Goeminne vertaald.)

Recensie op Goddeau

2009-08-21T02:41:00.000-07:00

Fijn: met een lovende recensie de zomer afronden. Lees hier: http://www.goddeau.com/content/view/6307

Brabant Stripmagazine 169 (30/06/2009)

2009-07-15T03:09:00.000-07:00

TseTse

2009-07-04T11:44:00.001-07:00

Paar uurtjes gesigneerd op de stoep van TseTse met Judith Vanistendael, waarvoor volgende ad stond in DS:

Focus Knack

2009-07-04T11:42:00.000-07:00

Stripel again

2009-07-01T08:21:00.000-07:00

Immer Stripel online: http://www.stripelmagazine.be/pivot/entry.php?id=3237 (onderaan)

Signeren op zaterdag 4 juli van 15u tot 18u

2009-06-28T21:53:00.000-07:00

Of wellicht kijken naar hoe Judith Vanistendael dat doet: in stripwinkel TseTse.

Knipsel (uit de pdf)

2009-06-22T03:07:00.000-07:00

De Standaard, vrijdag 05/06/09 p. 15, dus.

Interview

2009-06-19T04:01:00.000-07:00

Interview op Stripel Online en tevens verraad van interne keuken: http://www.stripelmagazine.be/pivot/entry.php?id=3238

Bries in New York

2009-06-19T03:38:00.000-07:00

Onze Ria nationale stond te blinken op het NYC MoCCA festival en zie hier een stuk van haar tafel:

foto van: http://www.book-by-its-cover.com/events/mocca-art-festival-2009

Recensie

2009-06-13T06:04:00.000-07:00

Ziehier de online-versie van Michel Kempeneers recensie van Iedereen op zoek in De Standaard. Fuck yeah.

Boekvoorstelling "Iedereen op Zoek"

2009-04-27T09:29:00.000-07:00

Op 16 mei 2009, 20u, in de Popville, oude locatie: Serpentstraat 26, 9000 Gent. Iedereen op zoek verschijnt bij Bries .

Operatie Wordcloud

2009-04-09T02:17:00.000-07:00

Het wederzijds interview-in-scrollstripvorm met Tom Lambeens hier:
http://www.stripelmagazine.be/pivot/entry.php?id=3094

recensie Fabrica van Presl

2009-03-26T04:33:00.000-07:00

Gepost op historischestrips.com maar ook te lezen op Stripel online: http://www.stripelmagazine.be/pivot/entry.php?id=3047

Sans emploi, with wife

2009-02-19T04:02:00.000-08:00

The world is full of shipping clerks who have read the Harvard Classics.
Ch. Bukowski (Mockingbird wish me luck)

Interim

2009-02-12T05:34:00.000-08:00

Het rosse meisje ligt op haar plankenvloer terwijl ze dagdroomt nabij de lauwe radiator. Haar gsm trilt haast geruisloos over de grond en wanneer ze die oppikt meldt het scherm een nieuw bericht:

We zijn dringend op zoek naar gemotiveerde telefonisten voor een sales department. Interesse? Reageer snel. Monster Interim.

Ze legt haar vrije hand op haar buik, dan op haar schoot, dan op haar dij, en zucht.

I’m afraid of all things that come too fast, too close to me, kreunt een zanger op de radio, zacht. Als het niet regende, dan was ze wel naar buiten gegaan, misschien wel tot aan het kantoor. Dat bellen was wel niets voor haar maar, tja, voor wie dan wel? Wie belt graag onbekenden op, niet zomaar, maar voor het geld? Weinig geld en veel gezaag, eenzame pubers en bejaarden, de schorre stemmen van allochtonen. Verkeerd verbonden? Altijd, hadden ze het haar gevraagd. Ze schuift rechtop langs de harde wand, vers geverfd door de nieuwe eigenaar. Gebroken wit. Als alles veranderd, wat dan moet zij daarin kwijt? Ze belt naar Sofie en spreekt met haar af in de stad.

Het geel is aan de orde van de dag, alsook de lange blokletters waarin de woorden staan. Dit is een nieuw café, dat zie je eraan. De plaats drukt haar efemeer karakter uit naar de mode van het moment. MINIMOI is een minimal room for maximal pleasures. Het kleine individu trekt zich terug uit de grote, drukke stad. Hier drinkt men thee of koffie. Groene thee in haar geval. Koffie voor Sofie. Een bliep en nu en dan een bas, meer niet. Alles is ritmisch en behoorlijk en haar thee smaakt heerlijk. Ze praten over weinig. Over een nieuwe film, een luisterboek, over wat nu te doen met een waardeloos diploma op zak, een bewust versleten tas. Gelukkig hebben ze nog beiden vader en moeder en vrienden en een leven in de grootstad. De president van Amerika is eindelijk een knappe, slanke, zwarte man en de crisis waait wel over. Van Europa hoef je niet meer bang te zijn. Het komt gestaag en dwarrelt zachtjes over ons neer. Voor we het weten worden we wakker en stemmen we als wereldburgers in een globaal-democratische dans. De tijden zijn hard maar Sofie en het rosse meisje voelen daar weinig van. Ze voelen van niets erg veel. Daar is niets mis mee, dat weten ze. De thee smaakt bitterzoet, dat is heerlijk. De koffie, die is ook goed.

Wat ze denkt van psychiaters en of ze ooit al eens ging? Het rosse meisje ging vier jaar lang maar ze zegt maar heel even. Sofie weet wel beter maar daar draait het niet om. Het was een vriendelijke man, zwijgzaam en geduldig, zegt haar vriendin. Of dat niet akelig was. Soms wel, zeker in het begin. Ze kon er veel kwijt, ze heeft er echter nooit een traan gelaten. Je kan je toch moeilijk voorstellen dat iemand daar weent? Sofie zou het niet weten. Ben je zelf nooit geweest? Nee, maar ze denkt er wel over na. Je kunt naar de mijne, ik heb nog zijn kaartje en het rosse meisje haalt de visitekaart tevoorschijn uit haar tas. Sofie wilde dat haar vriendin het zo niet had gesteld: de mijne. Hoe kan ze nu nog naar die man, als hij haar vriendin toebehoort? Hoe zou ze zich kunnen mengen met iets zo… intiems? Zelfs boezemvriendinnen horen niet zo dicht bij elkaar. Maar dat zegt ze niet. Ze neemt het kaartje aan en bedankt haar vriendin. Hij is echt attent, zegt het rosse meisje terwijl Sofie haar zak dichtritst. Haar vriendin kijkt haar afwachtend aan en Sofie had liever van niet. Het is of ze het kwijt moét, omdat ze vriendinnen zijn. Ze drinkt haar koffie op en vindt een uitweg: heb jìj al werk? Het rosse meisje slaat haar donkere ogen neer en staart in haar thee: heh, ik kreeg daarnet weer zo’n bericht.

13.12.08 – 12.01.09

Elke dag opnieuw

2009-02-12T04:20:00.000-08:00

Doorheen Laïla's gesloten oogleden schittert de winterzon. Fluorescerende spikkels en krassen dansen tegen het melkachtig wit. De ogen harder dichtknijpend behoudt ze de vormen in donkere tinten. Ze laat het spel los en voelt de stralen branden op haar huid, tevens genietend van de laatste sigaret van de maand. Deze dinsdag achtentwintig februari valt niet in een schrikkeljaar. De Marlboro Light in haar mond is de laatste uit een pak en ze weet dat ze straks geen meer roken zal. Zelfs niet na de vier uur durende shift die nu voor haar en de anderen volgt. Ze zal gewoon naar huis gaan en wellicht koopt ze morgen ook geen nieuw pak. De witte damp ontsnapt als een zachte bol aan haar mond en ze ziet hem mistig stijgen met de triomferende zon. Laïla!, roept een andere vrouw in babyblauwe plunje en ze laat Laïla nog net binnenglippen. Alsof het haar laatste kans betreft. Elke dag opnieuw.

Ze lopen in de buik van de machine, de ingewanden van de fabriek. Ze spoelen en drogen grondig hun handen en trekken haastig kapjes en handschoenen aan. Ze prikken en voor de eerste zucht valt, staan ze al op post. Daar werken ze machinaal. Ze verpakken. Ze etiketteren. En ze stapelen, torenhoog, voordat de camion het koude daglicht brengt door de openschuivende poort. De poort ratelt omhoog, hun drukke stilte open, en ze wisselen de klucht van de dag met Mario, de camioneur. Mario heeft wel altijd een knipoog op stock, zeker voor Laïla, maar hij heeft nooit tijd voor koffie, die niemand hem trouwens kan bieden. Mario is vijftig. Dat zie je hem aan maar hij draagt ze goed, die jaren. Soms lacht hij wat moeizamer terug achter 't stuur terwijl de ratelende poort hem aan het verblijde oog van de vrouwen onttrekt. Dan rijdt hij een weg af die zij niet kennen al gissen ze de bestemming. Rijdt hij langs de vaart? Of rijdt hij langs haar huis? De meesten weten niet waar Mario met al die worsten heengaat.

Ze verpakken, etiketteren en stapelen. Soms snijden ze ook, voor redenen van variatie. Afwisseling zorgt voor mentale gezondheid, die van hen en het hele bedrijf. Dit bedrijf dat ademt en luid knort en dampig tiert en briest en worsten braakt. Dit bedrijf dat dus ook een ziel heeft en bijgevolg een gezondheid die kan gaan van bezield tot zieltogend, afhankelijk van individuele prestaties en gemoedstoestanden. De ziel van het bedrijf is iets collectiefs, iets als de som van haar delen. Meer dan die som zelfs: iets met naam, waarde en reputatie. Daarom snijden ook de vrouwen soms in het middengebouw. Bij de grote kooktonnen, achteraan, zijn enkel mannen, nooit vrouwen. Het is een ongeschreven regel, die niet wordt overschreden, net zoals de sas waar het gekookte vlees koelt. Achter dat sas liggen de kookplaatsen waar de mannen werken, tegen een beter loon, wegens hogere vaardigheden en hogere risico's. Kookplaatsen klinkt als een hel, waar zwetende, zwartgeblakerde mannen levende biggetjes in kokend water roeren en vanuit de hoog oplikkende vlammen reusachtige worsten sleuren. In werkelijkheid is het er even kil en hygiënisch als vooraan. Als in het middengebouw ook. Daar staan de werksters in hun lichtblauwe pakjes nu tegenover de ijskoude, roestvrije rekken. Ze snijden de worsten van mekaar en laten ze vallen in de bak. De meeste, de goede in de blauwe. De slechte in de rode. Soms lachen ze naar elkaar, hun vlijmscherpe messen nooit uit zicht. Ze wisselen dan enkele woorden, een halve volzin geïnterpungeerd door de val van een worst in een bak.

Laïla houdt niet zo van worsten snijden. Misschien omdat haar grootvader halalslager was. Misschien omdat ze dan niet kan dromen. Een lach, een woord, een knipoog, dat kan. Maar indien het innerlijke oog over verre oorden waart kom je wel vlug terug aan het rek te staan, starend naar vluchtig gulpend bloed uit een vers gesneden wonde. Laïla kwam het eens tegen, maanden geleden. De wonde deed geen zeer maar klopte dagenlang bij het helen. Op het moment zelf primeerde de grap en de kleuren; verbaasde gezichten volgden haar ogen naar het sijpelend karmijn uit de hemelsblauwe, plastic vinger. Drup, drup, drup, in de blauwe bak. Even stond alles stil onder het rauwe neonlicht. Ze hoorde enkel de mensenstemmen, de machines waren stilgelegd. In de achtergrond viel alleen het geknor van de andere zalen te horen. Het gedrum vooraan waar smurfen ritmisch verpakte worsten in dozen stapelden. De zoemende bas van de kokende hel achteraan, waar naakte duivels huppelden rond een vlammende ketel vol gillende biggetjes en knetterende bloemkool. Ze meende te glimlachen maar deed dat alleen maar binnenin. Diep binnenin: als iedereen nu eens in zijn vingers sneed. Of de mannen achteraan de tonnen lieten tuimelen, over elkaar. Dan was het congé. Dan zaten ze allen te kaarten en te lachen in het ziekenhuis. Dan zuchtte de fabriek omdat het eindelijk eens stil was en ze haar ziel kon laten rusten.

Laïla staart naar de worsten en weet dat ze moet opletten. Ze kan hier niet ver dromen of het drupt weer in de verkeerde bak. Dan gaan al die worsten teloor en verliezen ze kostbare tijd. Dan staat haar plaats in dit bedrijf op het spel. Dan moet zij naar boven, naar meneer Verheyen. (Wat wel meevalt, wat een lieve man.) Maar misschien moet ze wel eerst met een stollende wonde naar de onderbaas. Hij legt haar misschien uit dat ze hier niet meer past. Ze zou het niet kunnen, met hem neuken, zoals Hilde deed. Ze twijfelt ook of zoiets twee keer pakt, of een onderbaas meermaals toelaat dat een arbeidster op hem kruipt, of hij op haar, om worsten te blijven snijden. Sabrina lacht haar iets toe en draait haar blik naar Momo, die voorovergebogen aan een bak sleurt en de vrouwen zijn gespierde negerbillen prijsgeeft. Laïla giechelt terug naar Sabrina maar blijft letten op het mes, dat haar eigen arm bijna machinaal tot snijden drijft. Was ze maar met Momo op het strand.

07.08.08 - 12.02.09

Costa!

2009-01-23T08:04:00.000-08:00

Elke week een pagina van Costa en dat tien weken lang op Stripel online: http://www.stripelmagazine.be/pivot/entry.php?id=2906 (best copy-pasten)

Abstracte strips

2009-01-15T05:15:00.000-08:00

Een inleiding tot het abstracte stripverhaal vindt u binnenkort in Plots 8 en nu al op Stripel online: http://www.stripelmagazine.be/pivot/entry.php?id=2893 (best copy-pasten)

Voilà

2008-11-30T04:17:00.000-08:00

De site nogmaals aangepast. Webseb 2.1.2 for the record.

__bd?cmx...strps!_

2008-11-30T03:45:00.000-08:00

Frische Fritz

2008-09-11T06:31:00.001-07:00

www.sebseb.be is opgefrist! Dynamischer en interactiever, gruwelijke woorden in de verkeerde monden, doch zeker van toepassing. En vooral: gebruik makend van het beste van het web.

De verloren Pollock

2008-09-11T02:57:00.000-07:00

(20 mei 2008)

Katja Abramovic is joods-Russich van afkomst, zoveel is vlug duidelijk uit haar naam. Voor zover ik haar verder ken is ze agnostisch, kunsthistorica, ambitieus, midden de dertig en niet onknap, hoewel haar gelaat wat vreemde plooien toelaat als ze lacht. Ze lacht niet veel. Althans niet nu ze me met veel ernst vertelt over de verloren Pollock: een werk van de befaamde action painter dat hij naar verluid hoog in de bergen achterliet, in de zogenaamde Passage du Troubadour. Katja praat met mij tegen de donkere achtergrond van een verlaten museumcafetaria. Haar asblonde haren liggen over haar zwarte rolkraagtrui. Een subtiele gouden halsketting erover. Iets familiaals. Het ruikt naar neergeslagen rook, koffie en haar ietwat zwaar en dof parfum. Ze heeft gezweet. Ik vertrek.

Ik draag een korte trekkersbroek met zakken op de dijen, een knapzak in stevig katoen en bestofte bergbottines. Ik ben erop gekleed zoals ik me Al Smith, alias Jack Kerouac, voorstelde in The Darma Bums. De bergomgeving ziet er ook uit als het Californische deel van de Rocky Mountains. Niet dat ik daar ooit ben geweest of weet waarover ik het heb maar het ziet er als volgt uit: broeierig met rood gesteente en veel geel stof. Is dit niet Arizona? Of de Atacamawoestijn waar ik wél eens was en zelfs tussen de zandduinen fietste? Ik zie in deze hitte af. De beklimming is een hel. Maar ook dat moment is zo weer over en plots daal ik af met een schilderij in mijn handen. Het lijkt eerder op een kartonnen facsimile op A2-formaat dan op een Pollock. En Pollocks werk heb ik gezien. Dit lijkt niet op een Pollock, althans niet op zo’n typische dripping. Carpacciorode vlakken zijn besmeurd met een gelige, korrelige textuur. Pollock of niet, het is een mooi werk dat duidelijk door deze abstracte omgeving is geïnspireerd. Ter hoogte van een moeilijke richel wachten twee mannen in zwart pak op mij. De één is wat dikker en draagt en ringbaardje en een monocle of zoiets. Duidelijk een kunstliefhebber. De ander ziet gemener en draagt een zonnebril met ronde, halfduistere glazen. Ze bieden mij een prijs, die ik weiger. Ze dringen aan, beweren dat ik niet veilig van deze richel geraak. Ze ondernemen niets, zweten enkel om het schilderij dat ik vastheb. Aan het schilderij hangt een touwtje om het op te hangen. Ze bieden meer. Ik merk aan de rand van de richel een uitstekende tak. Ze bieden dubbel zoveel. Mijn plan is als volgt: ik hang het schilderij aan de tak en pluk het er weer van eens ik zelf veilig een niveau lager sta. De mannen verhogen hun bod. Met hun zwarte kleren zweten ze hevig in de blakende zon. Ik verander mijn plan. De verloren Pollock boven mij houdend slier ik van de richel, door het gruis, op mijn gat. Met beide voeten beland ik op de onderliggende terras. Ik kijk op en zie de zwarte gestalten tegen de rode bergen, het gele stof en de witblauwe lucht. Ze zijn verslaan. Nu is het simpelweg neerwaarts wandelen.

Het is donker en regenachtig en ik betreed het museum langs de binnenkoer. Door de hoge vensterdeuren merk ik het feest binnenin: een zoveelste nachtelijk vernissage. Enkele hipperds aan het raam merken mijn beslijkte verschijning en trekken hun wenkbrauwen op. In het schaarse maanlicht weerkaatst het witte, opgerolde canvas in mijn linkerhand. (De verloren Pollock is nu geen kartonnen plaat meer maar een echt doek.) Al even theatraal en stoutmoedig als bij de richel, rol ik nu het canvas open en druk ik het tegen het glas, met de beschilderde kant naar de arty’s toe. Zo houd ik het enkele ogenblikken en al vlug kijkt de hele zaal op. Doorheen het rumoer weerklinkt al hier en daar “Pollock”. Ik trek een vensterdeur open en loop langs de zwarte zijpilaren naar de bar. De genodigden volgen mij met hun ongelovige ogen maar wenden die even gauw af. Ze zijn meer vertoon gewoon. Aan de bar zit een oudere man met wit haar en een blonde kinderkop. Maar het is de jonge barvrouw die ik aanspreek. Ze heeft donkere wallen onder haar ogen door een tekort aan slaap en een teveel aan sigarettenrook. Dit nachtelijk kunstgedoe is niet voor iedereen een plezier. Ik toon haar het doek dat inmiddels slechts wit toont met hier en daar zwarte vlekken. (Ofwel toon ik haar de achterkant ofwel is de verloren Pollock weer van gedaante veranderd). Ze zegt dat ze daar niets mee hoeft maar ik maak haar duidelijk dat ik de verantwoordelijke zoek. Ze wijst naar Katja, achter mij, in de hoek. De oude man en het kind naast hem lijken mij vertrouwd. Terwijl ik de bar verlaat kijkt de man mij na met een vriendschappelijke glans in de ogen.

Katja zit op de grond aan een smal, beregend raam. Het grijze licht werpt een rechthoek over haar zijwaarts geplooide benen heen. Ik geef haar het doek maar voor ik het weet zit ik al met wroeging aan de bar en kijk ik naar de oude man en het blonde kind. Ook de barmeid buigt naar mij toe en ik vraag hen waar de Passage du Troubadour ligt. De man kijkt mij met zijn lachende ogen begripvol aan en zegt: “In Frankrijk, ergens in de Pyreneeën.” Hij glimlacht. Het kind zie ik niet. De barvrouw kijkt bezorgd.

De terugkeer

2008-09-11T02:46:00.000-07:00

Een koortsige midzomernachtsdroom in het broeierige België.
(juli 2008)

Proloog

Het Ituri regenwoud, “het donker hart van Afrika”. Augustus 1887.

De prauwen steken door het nachtelijke vocht, het dikke, zwarte sap onder de kielen en de muskietenzwangere mist erboven. Rivier is een groot woord voor een miserabele stroom middenin deze donkergroene hel. Hij kabbelt net breed genoeg om de tocht stroomopwaarts toe te laten mits regelmatig gehak op de versperrende wildgroei. De nacht leeft vol van geluiden zonder zichtbare oorsprong. Op de eerste prauw houdt een blanke man van middelbare leeftijd zijn hoofd rechtop, schijnbaar met gesloten ogen. Nochtans glanzen ze vurig in de scherpe schaduw van zijn vuile tropenhelm. Matter glanzen de ogen van de twee donkere duivels op hetzelfde hout. Kort achter hen varen nogmaals drie mannen op een prauw: tussen twee stuwende negers in kijkt een jonge ontdekker schichtig rond. De bleke huid onder zijn blonde baard staat vol rode beten en uitgekrabde puisten. Hij hoort een schelle oerkreet en draait zich om. Alles wat hij ziet is de laatste prauw op de duistere beek, de drie negers die het weinige materiaal voortstuwen; enkele manden, machetes en geweren. Belachelijk weinig indien ze zich werkelijk overgeven aan onbekend gebied. Vertrouwde hij niet zo op de deskundigheid van de man voorop, dan had deze nocturne processie hem geheel onvoorbereid en onverantwoord geleken. Hij meent dat hun excursie meer lijkt op de geijkte mise-en-scène van een heroïserende persfoto. Of op een nauwgezette schijnvertoning om een of ander ongewenst individu in de nacht te laten verdwijnen. Zwart of blank. Met de ouwe weet men nooit.

De jongeman:
- “Sir Stanley, gelieve mij uit het ongewisse te verlossen. Het verloop van deze onderneming maakt mij bijzonder onrustig.” In de eerste prauw blijft de donkere, neerwaarts lopende snor onberoerd. De jongeman houdt afwachtend zijn blik op de tropenhelm voor hem, op de andere boot. Na een tiental seconden wijken zijn ogen af op de rugspieren tegenover hem, roerend onder de strakke, zwarte huid als diepe stromingen onder het wateroppervlak. De situatie verantwoordt zijn aandringen:
- “Sir, u weet hoe getrouw ik u ben maar u moet verstaan hoezeer ik twijfel zolang u mij niet het doel bekend maakt van deze nachtelijke missie!” Zijn stem weergalmt nauwelijks in de nacht. De luide duistermist absorbeert alles, behalve de krachtige stem van de ouwe, alsof Zwart Afrika hem ook dààrin heeft gestaald:
- “Uitstap, Rupert, een nachtelijke uitstap. En schreeuw zo niet. Je hoeft van deze jungle niets te vrezen. Er valt hier niets méér te beleven dan dat je kunt horen of zien.” Maar de jongeman ziet nauwelijks iets en onderscheidt met moeite dieren in de weelderige klankenchaos om hen heen. Zelfs niet hoorbaar voor zichzelf fluistert hij “Net daarom” en denkt aan alle mannen die ze de laatste weken verloren hebben. Ook de man voorop denkt daar even aan maar peinst dan aan het doel van deze uitstap. Hij staart stilzwijgend voor zich uit en de grijns onder de bruine snor geeft aan de nacht enkele gele tanden prijs.

***

De dragers trekken de prauwen op het droge en niemand zet daarbij maar één voet in het water. Alsof het een zwart zuur betreft. Alsof dit donker vloeien de herkomst is van alle kwaad. De blanken stappen af en al gauw kappen de negen mannen zich een baan doorheen het regenwoud. Rupert weet niet waarheen ze gaan en nauwelijks hoelang dit gaan zal duren. Hij weet dat de heer Stanley weet wat ze doen maar niet waarheen ze gaan. Hij weet dat de dragers evenmin weten als hijzelf. Alleen Mulondo weet wat en waar en Mulondo meent dat ze de hele nacht zullen wandelen. Als alles goed gaat zijn ze tegen de ochtend terug aan de rivier. Als alles goed gaat, dat zegt Mulondo. Niet dat het veel uitmaakt of ze bij dag of nacht lopen. De dag is in deze groene hel enkel een lauwe schemering.

Al uren lopen en hakken ze nu, kappen en struikelen ze doorheen het bos. De duisternis lost niet op. Erger, in de duisternis lost alles op. Behalve Rupert’s angst. De nacht ruikt zijn angst en voedt hem met felle kreten, takkengekraak en muggenbeten. De situatie verantwoordt verder aandringen:
- “Please, Sir... zegt u me toch...”
- “Allright, Rupert,” valt de ouwe hem in de rede, “stop met zagen. Straks maak je nog de negers ongerust en mogen we zelf de zakken dragen. Ik wou het wat spannend houden maar blijkbaar heb je het niet zo voor mysteries. Wat doe je dan eigenlijk op deze expeditie?” Dit is een retorische vraag. De jongeman beklaagt het zich reeds te hebben aangedrongen. Hij kent de ouwe inmiddels en diens manieren in dergelijke gesprekken. In dergelijke gesprekken gedraagt de ouwe zich steeds als een cryptische klootzak. Nu moet Rupert het spel wel spelen:
- “Sir, ik dacht dat we Emin Pasha kwamen redden maar u heeft duidelijk andere plannen.”
- “Vannacht wel, beste Rupert. Vannacht zijn we uit op een extraatje.” De ouwe draait zijn gezicht half om naar Rupert en de jongeman merkt de venijnige mondtrek die de snor gewoonlijk camoufleert.
- “U bedoelt?”
- “Je denkt toch niet dat ik op mijn achtenveertigste nog maandenlang de brousse doorkruis, enkel om een oude jood op te pikken wiens kop al evengoed op een piek staat te rotten?”
- “U deed het wel voor Dokter Livingstone.” Dit is een blinde steek onder water, beseft Rupert. Misschien krijgt hij hiermee niets los en verzandt zijn hele poging.
- “Die trip was wel kicken, ja. Nu, ik was toen twintig jaar jonger en, eerlijk gezegd, wat ik toen aantrof had nog weinig weg van een dokter maar veel meer van een... levende steen. Had ik dat voordien geweten was ik misschien nooit vertrokken.”
- “Maar nu?” recupereert Rupert.
- “Wat nu?” ontkent de ouwe.
- “We lopen vannacht geen malaria op om een verloren wetenschapper? Waar zijn we naar op zoek, Henry?” De situatie verantwoordt aandringen én familiariteit. De ouwe voor hem zwijgt en hakt overbodig in op een liane. Rupert weet dat de ouwe grijnst. Rupert is zijn eigen angst vergeten.
- “Henry?” dringt hij aan.
De ouwe geeft zich over:
- “We zoeken het hart der duisternis.”
Even meent Rupert dat het kleine stukje twijfel in hem, over de maanden heen langzaam gevoed, bij de gratie van weggestuurde manschappen, van achtergelaten lijken, van plunderingen, afstraffingen en folteringen gegroeid tot een loodzware tumor, zich nu en hier, op dit donker en godverlaten moment openbaart. Even meent Rupert te zeggen wat hij denkt: Henry Morton Stanley is een moorddadige gek.
- “Het hart der duisternis,...Sir?” slikt hij. De situatie verantwoordt aandringen én afstand. Geduld ook. De ouwe lijkt immers vertrokken in een minutenlange stilte. Rupert hoopt dat hij nog grijnst. Stanley’s stem klinkt alvast als een lach:
- “Een edelsteen.”
- “Een edelsteen?!” jankt Rupert en samen met zijn angst kaatst de jungle ook zijn stem terug.
- “Ja, Rupert, een grote, vette edelsteen!” Ook Stanley’s stem lijkt te weergalmen en de voorste negers houden met wandelen op. De groep staat aan de ondenkbare rand van een laar in het bos. In het doffe maanlicht van deze open plek merkt Rupert de sombere gezichten van de dragers en, zo meent hij, de onzekere blik van Mulondo.

Deel 1 : Nen serieuzen boem

Scène 1

Ukkel. Juni 2008.

Ondanks het grauwe wolkendek is het binnenvallend licht scherp en wit. De grote vensters kijken uit op de keurig begroeide binnenkoer. De oude, houten raamstructuur werpt wisselende schaduwen op het kleurig papier-maché. Delphine Boël tuurt in haar schoot. Er staan twee strepen op de tester en Delphine weet wat dat betekent: ze heeft prijs. Met reeds twee kinderen kent ze de routine wel. Hoe het komt dat ze nu weer zwanger is, dat weet ze echter niet. Het is haast onmogelijk. En toch weet ze het zeker, niet alleen vanwege de tester maar mede door dat dagenoude voorgevoel. Ze verlegt haar loodzware blik van de tester naar haar laatste, papieren sculptuur. Een zwarte Manneken Pis zwaait tergend triomfaal met een kloeke schaar naar een gele koningsfiguur. Uit diens opengereten buik loopt een bloederige navelstreng naar het net weggelopen kind. Ze twijfelt. Niet over kleur noch over vorm maar over oorzaak. Haar driejarige dochter Joséphine stuift het atelier binnen met driftige kinderpasjes:
- “Mummyyyy,” jelt het kind zich suf alvorens middenin haar woord te struikelen over de papieren navelstreng. Met zekere passen houdt ze zichzelf recht en meteen hervat ze haar liefdeskreet:
- “Mamaaaan.” Vooraleer Joséphine nogmaals de zwaartekracht toetst vangt haar moeder haar op en hijst haar op ooghoogte. Ze blikt het meisje peinzend en afwezig aan.

Jim O’Hare, de man van haar leven, de vader van haar kinderen, komt haar werkruimte binnengewandeld met hun pasgeboren Tobias in de armen. De baby trekt afgrijselijke gezichten maar het weent niet. Hij kust zijn vrouw tegen de slaap en vraagt:
- “Alles in orde, schat?” Niet dat Jim zo’n uitzonderlijke gave heeft voor het opsporen van onderbuiks gewoel maar hij is over het algemeen een voorziend man, een zeer attente echtgenoot en een constante minnaar. Delphine aarzelt een ogenblik, kantelt een moment op de rand van hun gewoonlijke vertrouwensrelatie maar antwoordt ditmaal eigenveilig:
- “Zeker, schat.” Ze glimlacht hem toe. Samen houden ze de kinderen vast en overschouwen ze haar recenter werk in het atelier: tricolore metaforen voor bolle buiken onder een fel, Brabants hemellicht. De tester steekt in de broekzak van haar werkplunje.

Scène 2

Brussel. Juni 2008.

Café B’Artiste is dé ultieme meeting point voor al wie houdt van goede kunst én goede koffie. Café B’Artiste is een brok gezellige belgitude in Brussel Centrum, net om de hoek van de Bozar en op wandelafstand van de Zavel. Naast een uitgelezen selectie saniteas en arabiata’s vindt u bij ons de beste, Belgische biobieren en -gebakjes. Café B’Artiste, voor al wie dat beetje meer wilt in het hart van België.

Een ietwat ranzige, veertigjarige homomaghrebijn dient de drie dames hun espresso’s op. Delphine Boël, Els De Schepper en Annemie Turtelboom tetteren onverstoord verder.
- “Maar, allez, Delphine, misschien laten je maandstonden wat op zich wachten na de geboorte van Tobias.” Een niet zò bijster intelligente opmerking en Els voelt het al aan haar onbeantwoorde mimiek. Ze neigt te grijpen naar haar sigaretten maar ook hier mag men niet meer roken. Delphine verlost haar uit de kwelling steeds opgewekte Els te zijn:
- “Dat dacht ik eerst ook. Maar de bevalling is alweer van april geleden en ik begon toch wat argwaan te krijgen.”
- “Ben je al naar de dokter geweest?” onderbreekt Annemie ernstig en driftig, zoals altijd.
- “Nee, maar ik heb al driemaal de test gedaan... Steeds positief.”
Na deze bevestiging kan Els haar enthousiasme niet meer inhouden:
- “Allez, ’t zit er eigenlijk op! Proficiat!” Ze pist het bijna uit. Half café B’Artiste kijkt op. Er zit gelukkig niet veel volk op maandagmiddag rond dit uur.
- “Houd op, Els, niet zo luid,” reageert Delphine geïrriteerd. “Jim weet er nog niets van en ook...” Ze twijfelt. Annemie heeft haar meteen door. Ze is een vrouw van inzicht en verstand:
- “Oh, nee. Jij en Jim hebben niet...”
- “Niet sinds Tobias, nee...” valt Delphine haar in de rede alvorens straks heel Brussel weet hoe het zit met Boëls postnataal seksleven. De Schepper barst nog verder open:
- “Jij vuile meid! Wie mag dan wel...”
- “Stil! Niemand, dat is 'm net. Ik begrijp er niets van.”
- “Jaja, tijgerke. Komaan, biecht maar op.” De gsm van Els trilt zijwaarts over tafel. Ze pikt het op en uit pure vreugde spert ze mond en ogen open:
- “Oooh, een berichtje van Bart Peeters: Je comeback op VRT? Een rol in Sex and the City op zijn Vlaams? In Antwerpen natuurlijk. Etentje bij jou? Sorry, meiden, ik moet door.” Turtelbooms ogen rollen gelijktijdig met de antieke wenteldeur waaruit Els nog schellebelt:
- “Houd me op de hoogte, loopse teef!”

Als het weinige volk in B’Artiste niet weet wat Boël allemaal na haar laatste bevalling uitspookt, dan is het nu alvast nieuwsgierig. Annemie betaalt bij de grijnzende ober en de dames schuimen de randen van het park af. In de verte toetert de brandstofbetoging op de binnenring.
- “Annemie, hoe kan dat nu? Ik heb echt met niemand gevreeën sinds Tobias’ geboorte.” De verwarring op Delphine’s gezicht remt Annemie's sarcasme niet af:
- “Tobias’ achterkomertje?” Geen glimlach. De verwarring plooit niet weg.
- “Grapje, Delphine.”
- “Het is echt geen grap. Ik kon het daarnet niet zeggen maar...Kijk.” Delphine trekt onopvallend haar ruim hangend kleed in de rug samen zodat het weefsel haar buiklijn volgt.
- “Annemie, dit is geen gastritis maar het is zò gezwollen op nog geen twee dagen tijd!” Nu is Turtle wel verward:
- “Shit, meid. En je hebt met niemand gevost? Geen waanzwangerschap? Godver, hoe is dat mogelijk?”
- “Wel... nee, laat maar.” Het ging er te vlug uit. Annemie is op versprekingen getraind door haar dagen in het pluche. Van achter haar donkere montuur trekt ze haar wenkbrauwen op als het overhalen van een pistooltrekker:
- “Bobo, je weet toch dat je alles kwijt kan bij Annemoeke.”

***

Wat Delphine nu vertelt aan haar boezemvriendin heeft ze de laatste nachten hevig over gewoeld. Ze overliep in gedachten alle momenten sinds Tobias’ geboorte en vond natuurlijk niets dat tot een zwangerschap kon leiden, voor zover deze onnatuurlijke bolling echt een zwangerschap was. Maar dan was er die ene namiddag dat ze thuis een pakje ontving. Het was massief en de inhoud bleef onbeweeglijk. Ze herkende meteen de codes en de zegel en liet het enkele minuten op het keukenrek staan, terwijl ze er nagelbijtend naar keek. Wat kon het nu weer zijn? Wat wilden ze nu van haar? Even dacht ze de koerier in te halen maar daarvoor was het te laat en wat had het uitgehaald? Ze moest het maar zelf openen. In de witte postdoos stak een verticale kist met een purperen, fluwelen bekleding. Over de randen liep een subtiele, gouden lijn die vooraan samenkwam in een stukje onmiskenbare heraldiek: een kroon, een rechtopstaande leeuw op een wapenschild, twee gekruiste scepters en daaronder een spreuk. Ze draaide het deksel open en haalde een zwaar, ebbenhouten beeld uit de kist. Het was zo’n veertig centimeters hoog en duidelijk Midden-Afrikaans van oorsprong of op zijn minst van inspiratie. Boël was geen kenner maar gezien het familiaal verleden twijfelde ze geen ogenblik aan de authenticiteit van het beeld, van de kist en van de afzender. Het bezorgde haar bovendien een zeer ambigu gevoel want ze was sterk gecharmeerd door het object. Het was een soort vrouwelijke godin met brede heupen, puntige borsten en uitgesproken schaamlippen. De bolle buik was hol en in de opening was een prachtig sieraad opgezet dat zelfs in het zwakke kamerlicht fel contrasteerde met het zwarte hout. De edelsteen bleef Delphine precies eeuwenlang fascineren tot ze Jim hoorde thuiskomen. Ze schoof het beeld in de kist en de kist achter de vuilbak in de keukenkast. Daar op haar knieën gehurkt, nabij de zoetzure geuren van het afval steeg een sterke geslachtsdrang in haar op. Ze voelde Jim achter haar in de keuken staan, ze voelde zijn blik op haar uitstekende kont. Ze verlangde dat hij haar stante pede zou verkrachten en snoof nogmaals dwangmatig de bedorven lucht op. Ze werd misselijk en ze wist dat het niet aan de geuren lag. De gedachte aan seks met haar man riep immers even gauw een gevoel van misverstand op, waarna afschuw en zelfs misprijzen. Met gloeiende ogen stond ze op in het schemerdonker en hoorde Jim in alle schaapachtigheid vanachter de open koelkastdeur: “Alles goed, schat?” Toen Jim die namiddag de kinderen had meegenomen omdat Delphine een creatieve bui had geveinsd, had ze zich meteen weer op het beeld gestort. Opnieuw werd ze geabsorbeerd door de schitterende edelsteen. Maar nu merkte ze tevens op wat de godin verder zo bijzonder maakte: bijna de helft van het beeld was ingenomen door het hoog oprijzende kapsel. Het was geribbeld als dat van Marge Simpson en kennelijk fallisch bedoeld. De godin had een penisvormig kapsel. Deze vreemde eigenschap versterkte Delphine’s fascinatie en verwarring. Waarom had het koningshuis haar dit object bezorgd? En wie in het paleis had dit gedaan? Een overweldigende wellust overstemde haar vragen en Delphine Boël nam op die stormachtige meidag een intieme wraak op haar man, op haar kinderen en op de zakelijke wereld daarbuiten. Delphine nam de godin tot zich en ze bereed het artefact in het ruwe licht van haar atelier.

***

Het pluche heeft Annemie Turtelboom niet enkel geleerd om te gaan met absurde situaties maar heeft haar ook gestaald in het formuleren van zakelijke replieken:
- “Okeeee. Dussss. Kortommm. Je kreeg een anonieme zending van het paleis met een Afrikaans beeldje dat je even tussen je dijen stak?”
Delphine Boël weet niet naar waar te kijken en bloost dus maar naar haar eigen schoot.
- “Delphine, ik rep geen woord.” Het kordate vertrouwen dat Annemoeke hiermee schenkt lost Bobo’s schaamterood niet op:
- “Annemie, dit klinkt zo stupide en zo...absurd.”

Het pluche en menig museumbezoek hebben Annemie Turtelboom ook geleerd dat in België niets absurd is, zeker...
- “Als het van Laeken komt, schat, dan is niets absurd. Hier zit meer achter, dat staat vast. Maar ik kan je binnen de koninklijke muren niet helpen, dat weet je best. Je zult daar zelf om uitleg moeten vragen.”
- “Aan Papillon?” vreest Delphine.
- “Aan hemzelve,” bevestigt Turtle terwijl ze beiden op een bank gezeten naar het lege paleis staren.

Scène 3

Brussel. Juni 2008.

De korrelige textuur van de bakstenen is niet meer zichtbaar. Niet met het blote oog. En als een hand erover scheert dan voelt men enkel de vochtige drab die eraan kleeft. Maar men komt er liever niet aan, men weet niet wat de hand op die wanden kan tegenkomen. In het beste geval de schimmels op een ondergronds manifest, anders misschien de de pels van een zieke rat. De stank is nauwelijks te harden maar de bezoekers zijn meer gewoon, weliswaar metaforisch en op papier. Drie Vlaamse politici waden door donkere gangen vol afval en stront. Hun ogen passen zich goed aan in de duisternis, bijna met genetisch gemak. Hun hoofdlampen houden ze nu liever uitgedraaid.
- “Het grootste deel van dit netwerk zijn oude, ongebruikte rioleringen,”
verzekert hen nochtans hun gids, “Het enige wat men hier aantreft zijn ratten, junkies, ex-communisten en heel wat illegalen. Zelfs Jan Bucquoy heeft hier nog een café gehad, net onder het Justitiepaleis. Maar er is vandaag voedselbedeling in de buurt, dus komen we vast niemand tegen.” De dikste van de drie, een laconieke einde-dertiger neemt nu en dan notities op een stafkaart van het Belgische leger. Hij droomt stiekem weg naar dorpsfeesten vol streekbier, jeugdbeweging en Rubensiaanse wijven.
- “De belangrijkste ader wordt echter gevormd door de overdekte Zenne. Het is een ongelooflijke moeras maar je kunt er wel op varen,” informeert hun joviale gids.
- “En boven dit netwerk?” vraagt een uitgebluste volksmenner wat aarzelend hoewel hij het antwoord al weet.
- “De stad Brussel natuurlijk, grotendeels gebouwd op los zand, vol deficitaire gebouwen en schieve architectuur.”
- “Dus de boel kan in één, twee, drie ineenzakken,” merkt de dikkerd cynisch op, geestelijk maar net terug van het Vlaamse walhalla.
- “Als men dat wilt, ja. Maar dan heb je toch een knal nodig. Nen serieuzen boem.”

Traag opkomende rumoer verstoort hun gesprek. Ergens bovengronds horen ze vrachtwagengetoeter en kwade mannenkoren. De gangen daveren van de aanschuivende zwaargewichten op de hoofdstedelijke binnenring.
- “De brandstofmars,” weet hun gids; “Laten we verder rechts afslaan zodat we rustiger kunnen voortdoen.” Hij draait zijn hoofdlamp aan om beter de indicaties op de zompige muren te lezen. De aarzelende volksleider komt even in het licht te staan. Zijn bleek afstekend gezicht toont hem als slechts een schim van zichzelf.
- “Bart, we kunnen dit toch niet doen. Wat zal er gebeuren met de Vlaamse gordel?” Zijn kaakbeen bibbert met de muren mee. Hij houdt zijn hand op voor zijn nauwgetrokken ogen. Hun gids, Guy Vanhengel, draait het licht weer uit terwijl hij weer voorop loopt.
- “Dat is een andere zaak, Yves,” troost Vanhengel, “Daar is heel veel nieuwbouw met goede, stevige rioleringen op harde, Vlaamse bodem. Dat is niet zoals dit goede, oude Brussel: nen schuune kast vol tirlantijntjes maar gans uitgevreten vanbinnen.” Opnieuw brokkelen de muren trillend af. De mannen kijken onrustig op maar hun gids loopt onverstoord door.
- “Ah, weer harde bodem. We zijn nabij het Vlaams parlement. Bon, waarde collegae, ik moet ervan door. Gelieve de gids niet te vergeten.” Verrast kijkt Yves naar dikke Bart maar hij percipieert enkel diens contouren. Vanhengel draait zijn lampje aan en met een fraaie glimlach steekt hij zijn hand uit:
- “Voor wat, hoort wat. Zoals afgesproken.” Het verlichte gelaat van De Wever ziet er onverbeterlijk sceptisch uit. Hij gunt Vanhengel een lange blik en haalt gelijktijdig een blanco cheque boven die hij aan Leterme geeft.
- “Yves, zet daar je poot onder.” Leterme twijfelt even maar al vlug klikt zijn balpen in het donker. Vanhengel ontvangt met een even fraaie glimlach en verdwijnt in een zwarte zijgang waar Evere op staat aangeduid.
- “Volg de aanwijzingen op de muren. Nog veel plezier.” Yves en Bart turen hem in stilte na. Eigenlijk zien ze gewoon recht in de duisternis.
- “Blauwe duivel,” fluistert De Wever beheerst.

Yves en Bart volgen langzaam en zwijgzaam de weg naar buiten. Yves slikt ongemakkelijk.
- “Goed. Bart. Laten we thuiskomen en dit allemaal rustig overpeinzen.”
- “Het is allemaal bepeinsd, Yves. Of denk je dat ik voor mijn plezier in donkere riolen rondloop? Van Brussel dan nog.” Leterme twijfelt of de vraag niet retorisch is. Met Bart weet je nooit. Opnieuw ziet hij enkel zijn omtrek.
- “Nee dus,” hervat de ronde silhouet, “Als de Fransozen niet plooien laten we Brussel letterlijk vallen.”
- “Maar, Bart, en al die mensen?”
- “Franskionnen.”
- “De grote markt?”
- “Antiek.”
- “De kathedraal?”
- “Te katholiek.”
- “De Muntschouwburg?”
- “Romantiek. En tweetalig.”
- “Manneken Pis?”
- “Zeikerd.”
- “De KVS dan?” probeert Yves ten laatste.
- “Alsjeblieft, Yves,” zucht De Wever vermoeid en hij stapt wat forser door, als een flink kind op trekkamp. Yves blijft wat verslagen in de stront staan.
- “Het Atomium? Bruparck? Mini-Europa? Bart?” De Wever verdwijnt verder de stinkende donkerte in, de gang van De kamer/La Chambre volgend, het bord met Vlaams parlement links latend.
- “Bart! Laat me niet alleen. Wacht. Ik ga met je mee.”
- “Rep je dan. Het plan moet voort.” Leterme zet in met grote passen, glijdt bijna uit over een oud, gedumpt Mariabeeld maar haalt zijn kameraad in.
- “Maar hoe ga je heel de boel doen imploderen?”
- “We hebben daar wel onze man voo...Stil! Ik hoor iets.” De Wever schudt instant zijn dubbele kin op als een spitse jachthond. Zijn neusvleugels sperren wijd open. Toch blijft hij zijn beheerste zelf.
- “Wie gaat daar?” stelt hij kordaat.
- “Scilt en vrient!” lacht een onzichtbare stem. Yves en Bart verroeren geen vin. Yves’ trillende vingers draaien aan het lichtje bij zijn voorhoofd maar Bart houdt ze meteen tegen.
- “Eric? Jo?” poogt De Wever. Het blijft stil. Ze horen druppels en neerstuivend gruis, misschien enkele, gedempte voetstappen.
- “BOE!” deinst het recht voor hen op. Leterme gilt als een schoolmeid.
- “Godver! Pieter!” roept De Wever geschokt en naar zijn zwak hart grijpend. “Als je het over de duivel hebt...”
- “Haha. Ik had jullie liggen, hé, suckers,” sneert De Crem in para-uniform, “Met mijn nieuw aangeleerde sluiptechnieken.” Hij trekt parmantig zijn infraroodkijker af en veegt de camouflagestrepen van onder zijn ogen.
- “Kijk wat ik hier gevonden heb: een oude Luger, vast van den Duits.” Hij strekt de armen uit en mikt met het geroeste pistool op Yves.
- “Pang, pang! Misschien is hij nog geladen. Haha!” Leterme kijkt hem lijkbleek aan. De Wever duwt Pieters handen vaderlijk neer en richt zich tot de premier:
- “Yves, je vroeg naar onze man...”
- “Deze gek?!”
- “Als Pieter niet over genoeg explosieven beschikt voor nen serieuzen boem dan weet ik het ook niet.”
- “Yes, sir! Laat dat maar aan Crembo over. Boem!” en hij port met zijn oude Luger in De Wevers buik.

De drie kameraden lopen samen de lichtjes op het einde van de gang tegemoet, waar onder een spot een Belgische vlag hangt. Ter hoogte van een Vlaamse Leeuw volgt Yves bijna het bord met de woorden Thuis-Vlaanderen-Laatste Afslag maar hij weet dat ze eerst moedig verder moeten. Eerst moeten ze terug naar rechts en naar boven, naar het daglicht, naar de regering van dit land. Spijtig, denkt Yves, hij begon hier eigenlijk wel te aarden.

Eerste intermezzo

Het Ituri regenwoud, “het donker hart van Afrika”. Augustus 1887.

De ogen van Mulondo zijn gefixeerd op de mossige totem die voor hen rijst in het schaarse maanlicht. De sculptuur ziet er schrikwekkend uit en treft Rupert met de manifeste opzet ervan. Ook de dragers bevriezen ter plaatse en laten de manden in ontzag neer. Dat het houten beeld op vele plekken gerot is versterkt enkel het effect van de diepe schaduwen die het bezaaien. Als deze stille wachter hier zo lang is blijven staan, ondanks de vocht, ondanks de tijd, dan kan dat enkel wijzen op de uitzonderlijke krachten van deze plaats. Dat is wat Rupert denkt en hij denkt anders niet zozeer in termen van krachten, behalve die van de Westerse wetenschappen. Maar maanden in deze natte brousse heeft ook zijn consequenties voor het blanke brein, zijn brein, maar ook dat van Henry Morton Stanley, de enige man voorbij de totem.
- “Non, bula matari, non, ne pas aller!” waarschuwt Mulondo terwijl achter hem de andere dragers reeds schichtige passen terug zetten.
- “Don’t bula matari me, zwarte lafaard! We gaan binnen, that’s it!” brult Stanley uitzinnig. De man mag nu totaal geschift zijn of enkel excentriek, denkt Rupert, in beide gevallen blijft men beter aan zijn kant. Mocht dit uitdraaien op een handgemeen en wild geschiet dan heeft de ouwe zeker enkele tegenstanders mee. De negers hebben misschien gelijk en lopen trots met een geweer maar hebben er vermoedelijk nooit mee gevuurd. De situatie vraagt om diplomatie.
- “Henry, ben je zeker dat...”
- “Rupert, zwarte magie is voor zwarten! Als ze niet mee willen, dat ze dan hier blijven wachten.” Het lijkt Stanley weinig te schelen of de dragers werkelijk wachten maar Rupert zou het ten zeerste appreciëren. Angst roept angst op en de situatie verantwoordt dus autoriteit:
- “Vous, vous attendez ici ou vos femmes n’auront plus de mains!”

De twee tropenhelmen werpen opflakkerende schaduwen op de rotswanden van de lange gang. Rupert voelt het ruw getouw om de fakkel prikken in zijn klamme hand. Praten helpt de angst zeker inslikken.
- “Henry, waarom zijn onze dragers zo bang? Wat is zo bijzonder aan dit heiligdom?”
- “Omdat ze achterlijk en bijgelovig zijn. Behalve Mulondo, weten ze niet eens wat hier ligt.”
- “Het hart der duisternis,” vult Rupert nerveus aan.
- “Voor mij een edelsteen. Volgens Mulondo een artefact vol magische krachten.”
- “Dus valt hier niets te vrezen?”
- “Neen, niets behalve waarvoor jij reeds heel de nacht in je broek zit te zeiken: dat we met zijn achten om middernacht rondhossen in Pygmeeënterritorium. En die dwergen kunnen ferm bijten.” Dat was Rupert feitelijk al vergeten. Maar hij twijfelt toch steeds of de Pygmeeën hier het grootste gevaar zijn.
- “Henry...”
- “Zwijg, Rupert, we zijn er bijna, ik voel het...”
- “U voelt het?” vraagt de jongeman aan de bukkende schaduw voor hem. Hij volgt de ouwe door een lage, geblakerde doorgang en voelt het eeuwenoude roet aan zijn schouders kleven. Ze komen een grote spelonk binnen en maar net stelt Rupert vast wat hun toortsen verlicht of Stanley grijnst al theatraal:
- “Heart of darkness, I presume?”

Deel 2: V voor wraak

Scène 1

Laeken. Juli 2008.

Koning Albert II raast naakt op een Harley Davidson langs de zonnige Côte d’Azur. Hij ziet er jong, bruin en fit uit. Aan de rand van de schuimende branding laat hij het beest tussen zijn benen ronken voor een prachtige, naakte blondine. De najade giechelt:
- “Mag ik mee?” Albert beseft meteen dat hij eigenlijk houdt van eenvoudige wichten met blauwe tepels.
- “Evidemment, baby, spring erop.” De blondine slaat al een been over de achterzitbank maar Albert gebiedt met een royale lach:
- “Neen, ma jolie, vooraan!”. Zijn erectie is immens. De stem van de zon klinkt als van ijzer:
- “Sire! Sire!” Albert schrikt op van onder de zijden lakens. Zijn lakei staat naast het koninklijk bed en schudt delicaat aan zijn arm:
- “Sire! Je suis désolé de vous réveiller maar uw dochter staat aan de achterdeur.”
- “Quoi? Astrid? Op dit uur?” Albert grijpt naar zijn bril op het nachtkastje.
- “Neen, Sire,” aarzelt de lakei, “Delphine.”
- “Bordel!” en de vorst veert op uit zijn bed en knoopt zijn kamerjas meteen dicht over zijn verslappende penis.

De vierkante muurtegels in de grote keuken achterin het kasteel weerkaatsen dof het brandende oog van Boëls sigaret. Ze zit neer aan de centrale werkplatform waarop de kist met het Afrikaanse beeld staat. Het zwakke licht in de tuin tekent de contouren af van haar immense buik. Albert sluipt door het deurgat en grijpt naar de schakelaar. De lakei houdt de koning tegen, het derde zintuig van Paola voor nachtelijk energieverbruik indachtig:
- “Sire, denkt u aan Madame.” Albert laat zijn hand zakken en richt zijn slaperige blik op zijn rokende bastaardkind.
- “Delphine? Wat moet dit?”
- “Wat moet dit?” en ze slaat bitsig met haar vlakke hand op de kist.
- “Wat is dat?” vraagt de vorst.
- “Ik zal jullie laten, Sire,” klinkt de lakei bedeesd in de achtergrond.
- “Ja, gaat u maar,” bedankt Albert, “En maak mevrouw niet wakker.” Vader en dochter kijken elkaar aan. Enkel de top van Delphines sigaret verschroeit de stilte.
- “Dit werd mij gestuurd vanuit het paleis en het heeft mij zwanger gemaakt,” stelt ze kalmer.
- “Zwanger? Maar je hebt zopas...”
- “Een zoontje, ja. En toch, je kunt er niet naast kijken, hé.” Ze staat recht en toont haar buik in het binnenvallend licht. Albert ziet de welving maar focust op enkele vuile plekken op het raam. Hij voelt zich moe en zinloos. Het liefst was hij terug bij de blonde nimf met de blauwe tepels.
- “Wat hebben wij hiermee te maken?” vraagt hij onzeker over wie hij met "wij" bedoelde.
- “Iemand uit het paleis stuurde mij deze artefact. Een magische kracht dwong mij het tussen mijn benen te steken. Ik ben er zeker van dat het mij bevruchtte.” De koning weet niet goed of hij nog droomt. Hij werpt een blik op zijn gerimpelde, schuddende hand en weet dat dit echt is. Uit de zak van zijn kamerjas haalt hij een doosje tevoorschijn en plukt daaruit een pil. Slikkend kijkt hij naar de zwangere silhouet die uit de kist een grillige vorm hijst. Albert II komt dichterbij en bestudeert het object. Hij ontwijkt de wachtende blik van zijn dochter. Na enige tijd sluimert het surreële uit zijn brein en dringt het voorwerp tot hem door.
- “Ik herken het. Het komt uit de koninklijke privécollectie.”

Achter de deur luistert de lakei af. De woorden verstommen maar hij onderschept ze nog voldoende.
- “Wat doet u hier?” De lakei schrikt ernstig op. Fabiola kijkt hem bevragend aan. Hij had het moeten weten. Als iemand ‘s nachts door het paleis spookt dan is het wel la vieille.
- “Ik...ik let op de veiligheid van de koning, Madame.”
- “En wat doet hij in de keuken?” Fabiola trekt fluisterend de deur open.
- “Boël?! Albert, wat moet dit?” Haar krijsende stem echoot in de gangen.
- “Fabiola! Stiller, alsjeblieft,” smeekt de vorst, al blij dat het zijn vrouw niet is. Delphine voelt ineens forse krampen in haar buik en beslist meteen een mogelijke waterbreuk voor buiten de paleismuren te houden. Ze draait zich van haar vader weg en loopt de nachtelijke tuin in. Albert kijkt haar triestig en machteloos na. In de gang horen ze Paola reeds toestormen terwijl Fabiola nog naar het vervloekte koningskind uithaalt:
- “En men rookt NIET in de koninklijke keuken!”

Scène 2

Kortrijk. 3 Juli 2008.

Heette de villa niet villa en had het geen ramen dan was het zeker een bunker geweest. De eigenaar noemt het soms grappend maar ook trots een staaltje polderbauhaus maar dat is enkel omdat Duits sommige vrienden van hem goed in de oren klinkt. Zijn huis is in feite niets meer dan een groot uitgevallen fiftiesfermette en het is groot omdat hij geld heeft. En dat hij geld heeft omdat hij macht heeft of andersom dat doet er niet meer toe. En dat hij vroeger meer macht had deert hem niet, hij heeft nu meer invloed. Hij houdt van zijn rol als ancien, als man in de schaduw en vanavond, zoals vaak, als ontvangende gastheer en stille supporter. Boven zijn huis hangen dreigende wolken maar hij heeft de meest beloftevolle mannen van Vlaanderen verzamelt in zijn salon. Zoals het een goede gastheer betaamt zorgt Stefaan De Clerck voor de hapjes. Hij moeit zich niet met hun plannen maar hoort graag alles van achter zijn bar américain.

Aan de grote, neorustieke vergadertafel zitten Eric Van Rompuy, Jo Vandeurzen, Yves Leterme, Bart De Wever, Geert Bourgeois, Marino Keulen en Pieter De Crem. Naast hun opengevouwen dossiers zweten frisse pinten. Allerhande Franse kazen en borrelnootjes staan te wachten op het liggende karrenwiel in het midden van de tafel. Zo’n wiel is handig want je kunt eraan draaien en je van je geliefkoosde snacks bedienen zonder te moeten opstaan of de anderen te storen. Bovendien mengt het op een esthetische manier traditie en hedendaagse utiliteit. Stefaan denkt aan alles. Hij heeft het idee eigenlijk uit China gepikt.
- “En waarom niet de mannen van het Vlaams Belang?” vraagt Geert Bourgeois waarmee hij denkt uit noodzaak een taboe te doorbreken.
- “De Blokkers? Ben je niet goed?” reageert Leterme nerveus.
- “Geert, dat weet je toch, die mannen zijn niet te vertrouwen,” bedaart Vandeurzen, “En voor je het weet doen ze of het hùn overwinning is.”
- “Jo heeft gelijk. Het is ons idee en niemand pikt het van ons,” bevestigt een licht briesende Van Rompuy.
- “Ja, laten we dat duidelijk zijn,” voegt Marino Keulen zelfzeker toe, een moment van stilte uitlokkend in de groep.
- “Marino, zwijg,” durft Van Rompuy. Marino zwijgt een draait aan het wiel, op zoek naar de bleu.
- “Wie brengt de vlaggen?” vraagt Bourgeois, steeds begaan met de grond van de zaak.
- “De vlaggen?” vraagt Leterme.
- “Ja, voor mee te zwaaien eens Brussel één groot gat is,” snuift De Wever met een opgetrokken mondhoek. Eric en Pieter sissen mee.
- “Geert, dat lijkt mij van minder belang,” medieert opnieuw Vandeurzen, “Vlaanderen heeft vlaggen genoeg op stock en die steken altijd vlug genoeg de kop op. Maar gezien het ook jouw departement is, stel ik voor dat jij voor vlaggen zorgt.”
- “Ok. Vlaggen,” noteert Bourgeois op zijn palmtop.
- “Nu we toch met media bezig zijn,” hervat Van Rompuy, “Geert zorgt ervoor dat op B-day de VRT heel Vlaanderen oproept tot burgeroorlog. En dan boem. De Walen zullen niet weten wat hen overkomt.”
- “B-day?” ergert Leterme zich al.
- “Ja. B voor België barst. Brussel. Bom. Boem. Bevrijding,” vat De Wever laconiek samen, “Het wordt een historische dag.”
- “Op 11 juli? Kiezen we niet liever voor V-day? Voor Vlaanderen?” Leterme kijkt rondom hem en ziet dat hij wel een punt heeft gescoord. In zijn keuken steekt Stefaan De Clerck zijn duim naar hem omhoog.
- “Je hebt gelijk Yves. V voor Vlaanderen. En vrijheid,” ondersteunt Van Rompuy.
- “Verlossing,” voegt De Wever toe.
- “En V2’s... of, neen, vrede,” weet De Crem.
- “En vlaggen en vaandels,” mailt Bourgeois al naar zijn handlangers bij de VRT.
- “En wraak!” exclameert Marino Keulen zoals toen hij Shakespeare opdroeg in het schooltoneel. Nu weer gevolgd door stilte in de zaal.
- “Wat doet deze idioot eigenlijk in deze groep?” ergert Van Rompuy zich.
- “Yves nodigde mij uit,” antwoordt Marino.
- “Marino, ik denk dat Eric wilt dat je zwijgt,” speelt Leterme diplomatisch. Marino laat zijn hoofd zakken en staart naar zijn lege Leffe.
- “Koffie, heren,” onderbreekt Stefaan De Clerck gepast en voorziet zijn genodigden van aardig porseleinwerk met het oude logo van het Ministerie van Justitie. Vandeurzen bestudeert het kopje met een glimlach. Wanneer Stefaan Eric Van Rompuy inschenkt probeert die laatste nog eens lief:
- “Zeker, dat je niet meedoet, Stefaan?”
- “Neen,” bedankt De Clerck, “Ik zorg enkel voor de KKK: koffie en koekjes in Kortrijk. Hahaha. Zolang mijn stad blijft staan, het hart van Vlaanderen, dan laat ik alles begaan.” Iedereen lacht conviviaal met de charmante verwoordingen van Stefaan.

Scène 3.

Ukkel. 10 Juli 2008.

De grote vensters van haar atelier weerkaatsen het straffe licht van de spots. De oude, houten raamstructuur werpt zijn lange schaduwen op de verduisterde binnenkoer. Delphine Boël ligt alleen op de vloer van haar atelier te kermen. Ze houdt het schreeuwen eerst in om haar kinderen niet te wekken. De pijn is verscheurend maar ze weigert Jim of wie dan ook te bellen. Ze hoopt dat het paleis iemand stuurt maar ze hebben haar nogmaals verlaten. Enkel haar kleurrijke beelden vergezellen haar in deze kwelling. Gans bezweet ontdoet ze zich van haar kleed, haar schoeisel, haar ondergoed. De ontkleding wijzigt niets aan de pijn. Helemaal naakt, met enkel haar sokken en haar sieraden aan, kruipt ze op handen en voeten overeind. Haar buik staat op barsten. Ze moet braken. Wat ook in haar lijf mag zitten, het moet eruit. De telefoon gaat. Misschien enige hulp. Ze krabt overeind. Pijnscheuten doorboren haar lenden en haar ruggengraat. Brandend waggelt ze naar het rinkelende toestel maar ze gaat te traag. Het antwoordapparaat neemt al over:
- “U belt met het atelier van Delphine Boël. Gelieve na de toon een bericht te laten.” De toon gaat over. De beller laat zich horen.
- “Delphine, c’est moi, Papillon. We moeten praten. Je verkeert in groot gevaar. Laat me alsjeblieft iemand sturen. Delphine? Ben je daar?” Met een wazige blik reikt Delphine haar handen uit naar het toestel dat veel te ver ligt. Ze schuifelt verder voort maar struikelt over de papieren navelstreng. Met een luide krijs valt ze voorover, recht op haar buik. Uit haar bebloede mond stoot ze een rauwe kreet over de vloer. Ze draait zich op haar rug en voelt haar water breken. De bolling die haar lichaam teistert zwelt onwaarschijnlijk op.
- “Klootzak! Gorte kloooootzak! Parasiet! Eruit! Eruit!” Het huidweefsel begeeft het onder de spanning. Delphine Boël valt bijna flauw maar raapt haar laatste krachten bijeen in een hees gegrom. Haar buik scheurt open en het bloed gutst over het omringende papier-maché. Schuimbekkend in haar laatste ogenblikken ziet Delphine Boël het monsterlijke wezen dat vanuit haar stukgereten lichaam opstaat. Vanop een pikzwart dwergenlijf met priapische geslachtsdelen schatert een blank mannenhoofd het bloed uit zijn witte baard.
- “Ma Belgique! Mijn land! Mijn koninkrijk! Ik ben terug!”

Tweede intermezzo.

Het Ituri regenwoud, “het donker hart van Afrika”. Augustus 1887.

Het getrokken mes van Stanley weerkaatst het licht van de beide fakkels die Rupert draagt. Minder opvallend is de schitterende edelsteen waar Stanley naartoe loopt. Het briljante sieraad is ingewerkt in een zwarten vrouwenbeeld met een hoog oprijzende haartooi. Het beeld staat in de opengesperde muil van een fantastisch monster, rechtstreeks uit de rotsen gehouwen. De felle kleuren op de wilde manen van het beest bladeren al eeuwenlang af maar behouden nog steeds hun alarmerend effect. Het vergeelde en krakende ivoor van olifanten voorziet het monster van een heuse kooi tanden. Voor het beeld zijn de kronkelende, verdorde wortelen van een bovengrondse boom tot sissende slangen gehouwen. Tegenover al deze dreigende pracht staat Rupert woordloos. Bijna verlangt hij Stanley aan te sporen het heiligdom niet aan te roeren maar de ouwe is al druk bezig de godin de bevrijden. Met vakkundige sneden maakt hij haar voetstuk los.
- “Nog even geduld, Rupert, we zijn er zo.” De jongeman twijfelt aan de onstrafbaarheid van hun daden. Hij twijfelt of stervelingen, zelfs blanken, zich zomaar kunnen inlaten met de laatste mysteries van deze aarde. Niet dat hij gelooft in magie of in romantiek. Hij zweert enkel bij ontdekking en vooruitgang. Maar hij gelooft wel in God Almachtig. En dit voelt als het ware niet gans... kuis aan. Als klaar voor de biechtstoel.
- “Dit voelt niet echt goed aan, Henry...” laat hij de ouwe weten.
- “Bijgeloof, Rupert, angst. Of zit je in met goed en kwaad? Weet je wat nog telt? Geld.”
- “Ga je het ding verkopen?”
- “Natuurlijk,” peutert Stanley verder, “Ik spaar niet echt in edelstenen. Ik ben meer uit op titels en kastelen. Maar eens ik dit verkoop... Enfin, het is al verkocht. Dit is eerder in opdracht. Hhhnn, los!” Stanley neemt het zware beeld in beide handen vast en kantelt het uit de bek van het monster.
- “En voor wie, als ik vragen mag?” Rupert loopt met de fakkels door de nauwe doorgang. Stanley volgt hem op de voet. Op het einde van de lange gang wachten hun dragers neergehurkt in de groenblauwe schemering.
- “Voor ouwe witbaard, zoals altijd.”
- “Heeft hij geen edelstenen genoeg?”
- “Jawel, maar hij is een verzamelaar van magische artefacten. De legendarische krachten hiervan intrigeren hem.”
- “En wat zegt de legende?”
- “Reïncarnatie, heerschappij, eeuwig leven. Zoiets. Mythologie is mijn dada niet. Mineralogie daarentegen...” Stanley grijnst terwijl hij de edelsteen van dichterbij bekijkt:
- “Op het eerste zicht een prachtige knoert van een smaragd,” en hij inspecteert het beeldje, “Maar ik laat het voorlopig in zijn verpakking... Ouwe witbaard houdt wel van kleine vrouwen.”

Deel 3: De terugkeer

Scène 1

Vlaanderen. 11 juli 2008. 19u00.

Het is zeven uur ‘s avonds. De kleurrijke drukletters lossen een prettige jingle af. Het is niet Ketnet of de Keno-uitslagen maar het avondjournaal van de VRT. Martine Tanghe is van het scherm verdwenen. Ook Wim Devilder verzorgt vanavond niet de omroep. Vanavond verschijnt geen vaste nieuwsanker op het scherm. Vanavond herrijst Ivo Belet maar enkel als bescheiden en onderdanige voorspeler:
- “Dames en heren, jongeren en ouderen, bodemvasten en nieuwkomers, homo’s en hetero’s, kortom, beste Vlamingen, vandaag is het dé dag van Vlaanderen, ons geliefde land, een land in het hart van Europa dat zich over de eeuwen heen heeft bewezen en zich ook vandaag triomfantelijk bewijzen zal. Overal hebben Vlamingen vandaag feest gevierd, van De Panne tot Maaseik, van Overpelt tot Brussel, Halle en Vilvoorde. Vandaag ook hebben uw politici, de mannen en vrouwen waarvoor u heeft gestemd en aan wie u het vertrouwen heeft geschonken, een oplossing bedacht. Vandaag wordt Vlaanderen bevrijd uit het communautaire kluwen die het decennialang teisterde. Ik laat het woord over aan Geert Bourgeois, onze Minister van Bestuurszaken, Buitenlands Beleid, Media en Toerisme. Geert, aan jou het woord...”
Geert Bourgeois komt in beeld. Hij draagt een lichtgrijs pak en een nieuwe bril met transparante montuur. Hij is rustig en zakelijk gezeten aan zijn bureau waarachter enkele geelzwarte vaandels hangen.
- “Bedankt, Ivo. Inderdaad, vandaag lossen de Vlaamse partijen hun belofte in. Vanavond zorgen wij namens jullie, beste kijkers, voor een doorbraak in de Belgische last die op onze schouders rust. Het volk is moe van het parlementair gezwets en de holle woorden. Het Vlaamse volk heeft gekozen voor moedig doorzettingsvermogen en dat krijgt het meteen te zien. Maar zoals altijd rekenen we op jullie steun en eisen we ook jullie moed. Deze elf juli wordt een historische dag en dat helpen jullie verwezenlijken. Laat uw televisieposten aan en volg jullie leiders in deze dappere stap naar de toekomst. Verzamel kinderen, vrienden en familie en kom op straat. Haal uw Vlaamse vlaggen boven en zing met ons het Vlaamse volkslied. Vanavond, beste Vlamingen, laat u live het verleden achter. Alle Vlaamse vlaggen buiten!”

Het beeld schakelt over op een panoramisch zicht over de stad Brussel. Het lijkt op die statische opnames van de skigebieden tijdens het winterseizoen. De frisse huisstijl van de VRT verzekert de kijker dat hij dit live ziet en dit geen fictie is maar historische werkelijkheid. Een grote klok in de rechterbovenhoek telt meteen af vanaf dertien minuten en twee seconden. De uitzending wordt begeleidt door een opname van het Vlaamse lied door Scala en vrienden: Jasper Steverlinck, Stash, Anton Walgrave en co. Ze zuuuullen hem niet teeeeemmen, de fieeeere, Vlaamse leeuw...
- “Dit is pas televisie,” lacht Geert Bourgeois voldaan. Hij zapt de overige, Vlaamse zenders af en ziet dat de operatie goed verloopt. Alle zenders zijn gekaapt en afgestemd op de openbare omroep. Reeds zesentwintig oproepen staan in de wacht op zijn telefoon, bijna allemaal bonzen van de commerciële zenders, maar Bourgeois laat ze triomfantelijk aan de andere kant van de lijn briesen. Hij ontspant zijn ogen nog even op het hoofdstedelijke panorama van zijn flatscreen en smst dan naar alle leden van het V-dayteam.
- “Alles loopt perfect. Operatie Vlag en vaandel in de running.”

Eric Van Rompuy, op een parlementaire plee gezeten, ontvangt tevreden het bericht. Hij denkt terug aan scoutskampen en dagen vol kameraden tijdens de legerdienst. Hij spoelt door, verlaat het toilet en betreedt parmantig het halfrond, opnieuw ondergedompeld in een communautair kat-en-muis-spel. Op een Vlaamse feestdag dan nog. Maar ja, het was weer de zoveelste spoedvergadering, dé nocturne doorbraak, dé laatste tour de force naar vijftien juli toe. Ze zullen hun tour de force subiet krijgen, denkt hij, en hij knipoogt naar Jo, Bart en Yves die kennelijk het bericht hebben ontvangen. Marino Keulen heeft het zeker ook gekregen maar zit thuis met de snotter. Gelukkig, anders hadden ze moeten zorgen voor een huisarrest.
- “Ils sont devenus fous!” roept Joëlle Milquet zich plots uit. Het hele halfrond kijkt naar Madame Non die verbijsterd naar haar palmtop staart. De tonen van het Vlaamse volkslied overstijgen het omringende rumoer.
- “Meneer de voorzitter, u moet het scherm aansteken. Op de VRT!” Zodra de flatscreens de Vlaamse zender tonen, weergalmen Scala en vrienden in de Kamer. Iedereen kijkt vol ongeloof naar het serene zicht over Brussel Stad.

Het is een prachtige zomeravond en half Vlaanderen is niet eens thuis. Maar wie nog niet voor de buis zat wordt al gauw naar binnen gefloten en weinigen zijn diegenen die deze bewuste avond niet volgen op het scherm. De verwarring is groot, veel te groot om te kunnen reageren. Zeker met een teller die reeds op twaalf minuten staat. Zeker met een dubbelzinnige boodschap van politici waarvan niemand nog weet wat ze van plan zijn, als ze ooit iets van plan waren. En zeker met een bevolking wiens aandachtspanne getraind is op maximum drie minuten. Voorlopig houden de meeste kijkers hun adem in. Anderen lachen de mediastunt weg en trekken weer op terras. Huismoeders stellen de revolutie uit want de was moet nog in. Hier en daar komen vereenzaamde flaminganten op lege dorpspleinen gestormd met hun vlag zwaaiend: de lokale duif fladdert op, de bewoners zitten thuis, op een gesubsidieerde buurtfeest of op café. De jeugd is naar een fuif, zit te chatten of kijkt naar buitenlandse zenders. Ook in Wallonië neemt de aandacht vlug af. De RTBF geeft eerst instant verslag van de Vlaamse mediaputsch maar merkt dan op dat ze zelf de kunst hebben uitgevonden. Op RTL gaat de Franse versie van Sex and the City in tv-première. Alleen in het Vlaams Belang-kwartier te Antwerpen slaat de ontreddering toe. De Blokkers weigerden hun Vlaams feest op te offeren voor het parlementaire tijdsverlies en hadden zich verzameld in de Scheldestad. Vreugdevol zaten ze pint en worst binnen te slokken tot de beelden binnenliepen. De hoofden werden rood.
- “De verraders! Hoe hebben ze gedurfd,” roept Filip Dewinter uit, “Gerolf, Frank, vlaggen en mannen buiten, we gaan naar Brussel!”

Scène 2

Ukkel. 11 juli 2008. 19u06.

Het opengebarsten lichaam van Delphine Boël ligt levenloos op de koude grond. Moest de onwettige dochter van Albert II nog kunnen vaststellen dan zag ze door haar gebarsten hoornvlies de reïncarnatie van Leopold II.
Het bebaarde hoofd van de voormalige vorst staat op een zwart Pygmeeënlijf geschroefd. Dat op zich maakt hem al venijniger dan ooit.
- “Sale, petite garce,” schreeuwt de herrezen duivel naar de dode vrouw, “Wat dacht je? Dat je me zou aborteren? Laat me lachen. Dat kunnen jullie niet, de lafheid zit in jullie bloed. Kijk maar naar je vader. Of naar je nonkel... zette daarvoor zelfs zijn koningschap op pauze. Koninklijk geslacht, mijn kloten. Losers!” Leopold zou zo nog even kunnen doorgaan maar hij weet dat de tijd dringt. Hij zou haar graag helemaal tot moes trappen, zomaar, juste pour le plaisir, maar België wacht op zijn leider. Meteen verdwijnt hij via een afvoer op straat in de Brusselse riolen en bereikt zo een onderaards netwerk dat hij nog zeer goed kent.

Scène 3

Brussel. 11 juli 2008. 19u09.

De duistere ingewanden van de hoofdstad worden op dit ogenblik druk belopen door een eskader moedige krijgers. De militairen van Blood and Honour en enkele bevriende organisaties rollen honderden meters touw uit, plaatsen vakkundig explosieven, ontvangers en receptoren. Hier en daar jagen ze de ondergrondse krakers naar het daglicht of verder in het doolhof. Ze blijven wijselijk uit de buurt van het schuilgat van de Bende van Nijvel; buiten onverwachte schermutselingen met verbitterde vrienden is daar niets te vinden. Al gauw hebben de legermannen heel Brussel stad ondermijnd. Pieter De Crem leidt de operaties vanuit zijn basis onder het federale parlement. Onder de kaki anorak heeft hij zijn witte regenmantel aan. Wit voor vrede. Maar dat is voor straks, eens hij weer bovengronds komt.

Bovengronds is het burgeroorlog. Of toch in het parlement. Opgesmeten dossiers dwarrelen neer. Oude vetes breken weer uit en verse verdenkingen komen op. Parlementsleden schelden elkaar uit over de banken heen. Vingers wijzen en schudden naar alle kanten en hier en daar vliegen papieren vliegtuigen rond. Jean-Marie Dedecker pleziert zichzelf met het nemen van foto’s op zijn gsm. De stormbrigades van het Vlaams Belang komen aan in de Wetstraat. Ze rukken uit van hun zwarte bussen met een rij politiewagens achter hen wegens veel te hoge snelheden op de autostrade en grote aantallen verkeersovertredingen. Samen met de andere kopstukken ontsnapt Filip Dewinter aan de gevechten tussen hun knokploegen en de ordediensten. De komst van de Blokkers in het halfrond voegt enkel een laag chaos toe aan de hevige discussies die er al woedden. Een kakofonie van talen overstemt de bedarende pogingen van kamervoorzitter Herman van Rompuy. Enkele meters verder geniet zijn broer stilzwijgend en spottend van de parlementaire apocalyps. Hij leunt aan bij Jo Vandeurzen die alles volgt met een trieste, gedegouteerde blik. Vertegenwoordigers van alle partijen richtten hun pijlen op Yves Leterme, die wat ongemakkelijk en afwachtend naar Bart De Wever kijkt. Die laatste geniet zichtbaar van de kolerieke aandacht die hem te beurt valt uit Franstalige hoek. Enkel de mannen van de FDF blijven beheerst. Olivier Mangain dekt zijn telefoon af van het omgevende gewoel terwijl hij orders doorbelt.

Verloren in zijn onmacht houdt Herman Van Rompuy de ogen neer naar de lege ruimte voor hem. Hij droomt nostalgisch weg naar de hoogdagen van de federale entente. Net wilt hij de blik van zijn liberale voorganger en naamsgenoot opzoeken of hij stuit op een anomalie in het tapijt. Eerst merkt enkel hij de langwerpige, natte vlek die zich aftekent op het groene, kamerbreed tapijt. Nu zijn mimiek zijn verbazing verraadt wijzen de vingers spontaan naar de grond. De oorlogskreten vallen stil en maken plaats voor een verward gefrons. Ook de leden van het V-dayteam kijken elkaar bevragend aan. Eric Van Rompuy belt meteen De Crem op. De Crem neemt op maar zegt niets.
- “Pieter, wat gebeurt er onder het parlement? Is er een probleem?” fluistert Eric snel en met schorre stem. Zijn vraag blijft onbeantwoord en Eric concentreert zich op de stilte aan de andere kant van de lijn.
- “Pieter?” vraagt hij nogmaals. Uit Van Rompuys gsm kraakt de stem van De Crem:
- “Help mij! De duivel is hieeeeeeeeeer! Heeeeeelp!” Bijna ogenblikkelijk barst de vloer van het parlement open en een vuile waterkolom spuit op tegen het plafond. De regering en de volksvertegenwoordigers vallen achterover en schuilen zich achter de bruine banken. Na enkele seconden is de stortvlaag over en zien de opstekende hoofden vanuit hun schuilplaatsen een groot gat voor het spreekgestoel. Herman Van Rompuy ligt levensloos en dubbelgeplooid in een hoek. Het grondwater spuit hier en daar nog in zwakke stralen door de zaal. Over de eerste rijen van het halfrond heen liggen steenbrokken en de fragmenten van een menselijk lichaam. De premier verkeert in schok en houdt in zijn hevig bevende handen het gekneusde hoofd van Pieter De Crem vast.
- “Daar gaat jullie defensie,” klinkt een helse schaterlach uit het gat en meteen springt Leopold II vooraan in het parlement. Hij draagt de witte regenmantel van De Crem en de smerige bloedspatten erop doen het lijken op hermelijn. Uit de losse pols smijt de herrezen vorst nog een paar hoofden van Blood and Honour tussen de volksvertegenwoordigers. Didier Reynders, die altijd zeer flexibel reageert op nieuwe situaties, ziet in dat ze er straks allemaal aan gaan en overweegt secondensnel zijn ultieme carrièrezet:
- “Oh, Majesté, vous êtes revenu! Ik smeek Uw Gratie om deze trouwe royalist als uw bescheiden slaaf en dienaar te gedogen.”
- “Petit parasite!” beslecht Leopold II kordaat en het harde voorhoofd van Didier Reynders treft Eric Van Rompuy in vol gelaat, waardoor deze twee moedige mannen van het volk in één klap omkomen. De bebaarde Pygmee verlamt de gehele Kamer met zijn duivelse hysterie.
- “Belgique, ton maître est de retour! Ik roei dit hoopje incompetenten zo uit. Gedaan regering, gedaan kamer, gedaan senaat. L’état, c’est moi. Het hart der duisternis heeft mij de macht gegeven te herrijzen en te beschikken over de soldaten van mijn land. Ik vermoord jullie allemaal en neem met mijn leger geheel Europa ten gijzel. En daarna, de wereld!” In andere omstandigheden hadden deze uitspraken belachelijk geklonken uit de mond van een vers- en zelfbenoemde dwergkoning van een microscopisch én drietalig land. Maar gezien alweer enkele koppen in de Kamer rollen en de muren beven, blijft iedereen anstig achter zijn stoel schuilen. In de wandelgangen bovenaan proberen enkele journalisten te vluchten maar de deuren klappen dicht. Leopold II geraakt in trance en zweeft een tweetal meters boven de grond. Zijn ogen rollen in zijn hoofd en hij neuriet de Brabançonne met de stem van Sandra Kim. Bliksemschichten en tornados doen rondom hem papieren en stof opwaaien.

Overal te lande verlaten schuimbekkende militairen hun kazernes. Onder de magische bekoring van de vorst rukken ze in tanks, jeeps en vrachtwagens naar de Wetstraat op. De piloten lopen als zombies naar hun straaljagers. De F16’s zijn echter al verkocht en velen gaan dan maar met de trein. Op de Noordzee vormt de marine een blokkade en op de Schelde richt men de kanonnen al op Antwerpen. In de verscheidene gevangenissen van België zorgen het kleine tiental nieuwe cipiers uit het leger voor een algemene chaos, wat op enkele uren zal leiden tot het leeglopen van het gevangeniswezen. Al gauw bezwijken ook de politiediensten aan de koninklijke lokroep en verlaten overal hun posten. In de wanorde die het parlement teistert ziet Bart De Wever een kans om de situatie te redden. In een sierlijke duik rolt hij naar wijlen Eric Van Rompuys gsm en sneltoetst de noodcode “1302”. Zopas heeft hij het bericht verstuurd of Bart De Wever roostert als een gillend zwijntje in het vagevuur van Leopold II. Zijn dappere daad blijft echter onbeantwoord want de vertrouwelingen van De Crem liggen òf dood in de gangen onder Brussel òf ze zijn bedwelmd door de machten van de vorst. Zij die nu de koning dienen voeren een onderaardse strijd met de verenigde, Franstalige manschappen. De FDF-strijders infiltreerden het netwerk op bevel van Maingain en kregen ogenblikkelijk de hulp van enkele ontwaakte Communistische Cellen. Ook een groep voormalige syndicalisten van de Forges de Clabecq is aanwezig, ter plaatse geroepen via bepaalde PS-kanalen die op de hoogte waren van de operatie Vlag en Vaandel. In de Kamer ziet Leterme, eerder een man van gedachten dan van daden, een laatste kans in de verbreking van de betovering. Vanachter zijn brandende bank stuurt hij met de blackberry zijn orders door naar het Vlaamse parlement. Kris Peeters vat daar de noodzaak van de situatie samen en in één, twee, drie wordt éénzijdig voor de Vlaamse onafhankelijkheid gestemd. De handen zijn nog maar pas de lucht in of Kris Peeters spreekt zich gevat uit:
- “Bij deze verklaar ik Vlaanderen onafhankelijk.” In de Wetstraat krijgt Leopold II een acute migraine. Hij valt neer uit zijn metershoge levitatie en kronkelt bletend als een getroffen dier over de grond. Het stof zakt in dikke wolken neer, samen met het water dat overal nog uit gebroken leidingen blijft spuiten. Het getier van de vorst is oorverdovend en hij draait bezeten over de vloer zoals een vlieg waarop men insecticide heeft gespoten. De parlementsleden kijken voorzichtig van achter hun verkoolde banken op. Roberto D’Orazio steekt verbluft zijn kop door het gat in de vloer en spreekt zo de Kamer aan met zijn megafoon:
- “Ca va tout le monde?” Het getier van Leopold II gaat over in een wild staccato en de kleine duivel komt weer op zijn benen te staan. Le moment de vérité, denkt Leterme, we moeten hem afmaken. Hij werpt zich naar de rand van het gat en roept naar d’Orazio:
- “Je vous en prie, monsieur D’Orazio, c’est une urgence.” Roberto werpt de premier zijn megafoon toe. Intussen is Leopold II overgegaan tot een buikdiep gegrom en hervat hij zijn bliksembegeleide levitatie:
- “Rrrrrrroturiers! Ssssssmerige democraten! Populisten! Ik maak jullie af!” Yves Leterme beklimt de resten van het spreekgestoel en daar in hemdsmouwen staande, doet hij wat hij zichzelf altijd heeft voorgenomen: de knoop doorhakken. Vanuit de megafoon richt hij zich tot de overblijvende politiekers:
- "Beste volksvertegenwoordigers, de situatie noodzaakt ons tot snelle actie. Laten we unaniem deze vreselijke betovering doorbreken en deze duivel terugsturen naar de hel!" Leopold II houdt zich in het luchtledige achterover. Hij gorgelt en laadt weer al zijn krachten op. Alle politici staan rechtop en wachten versteend op de ontlading. Leterme grijpt terug naar hun aandacht:
- "We moeten nu beslissen! Aanvaardt de Kamer de onafhankelijkheid van Vlaanderen? Komaan, allen samen, l'union fait la force!" De muren beginnen opnieuw te beven en de zwevende vorst komt op zijn climax. Jo Vandeurzen steekt zijn hand triomfantelijk in de lucht en ontketent een parlementaire Mexican wave, begeleid door een collectieve "JA". Het gegrom van Leopold II slaat over van het gebrul van honderden leeuwen naar een allesvernietigende explosie. Kamer en Senaat storten in om 19u20 of zo'n drietal minuten na het verlopen van de klok. Heel televisiekijkend België ziet op het verzonden panorama van Brussel een rookkolom opgaan ter hoogte van de Wetstraat. Hals over kop graait Geert Bourgeois zijn belangrijkste papieren bijeen en ontvlucht zijn bureau richting Oostenrijk.

Epiloog

Twaalf juli 2008 is een stralende zomerdag. Het land heeft geen regering meer, geen Kamer, geen Senaat. In de media klinkt het dat België in schok is maar de meeste mensen moeten ook vandaag hun brood verdienen. Anderen willen genieten van een zuurverdiende vakantie. Vele toeristen begeven zich met dit weer naar de kust en de horeca krijgt er zelfs hoop van op een winstgevend seizoen. Heel wat zomerkampen zijn in allerijl afgeschaft en beteuterde kinderen zitten nu verveeld te luisteren naar de berichten over deze nationale rouwdag. De feiten worden gereconstrueerd en specialisten geven hun mening over hoe het nu verder moet, zonder politieke elite. Naar de mening van velen doen we nu beroep op het buitenland. En op de lokale en provinciale niveaus. Steve Stevaert glundert in zijn tuin. In Brussel ontmijnen Franse, Duitse en Nederlandse soldaten het ondergrondse netwerk. Ze zorgen ook voor de opvang van duizenden militairen en politieagenten, die gans uit hun lood geslagen de betovering overleefden. Een honderdtal van hen kwam poedelnaakt tot bewustzijn in de tuinen van het paleis. Ze worden nu ondergebracht in lokale scholen, feestzalen en cantines. Het ziet er naar uit dat ondanks alles het land deze ramp overleeft. Via de media stellen Balkenende, Merkel en Sarkozy de Belgische bevolking gerust. "We zorgen voor u," klinkt het al sympathiek en we zien beelden van Angela op het stadsplein in Malmédy, beelden van de gelukkige intrede van Balkenende in Antwerpen en beelden van Sarkozy mét Carla én rolex aan de arm én zonnebril op aan het strand van Koksijde. Het land moet niet geheel wanhopen want toch een deel van de politieke intelligentsia overleefde de klap, zelfs in de Wetstraat. Op televisie zien we hoe de brandweermannen van onder het puin een wc-deur wegtrekken en meteen een hand oprijst. Vanonder het stof halen ze Annemie Turtelboom boven die meteen haar medewerking aan de volgende regering verzekert. Ook buiten het oog van de media bereidt iemand zijn comeback voor. Guy Verhofstadt snelt vanuit Italië zijn geliefkoosde economie ter hulp maar zijn cabrio valt in panne ter hoogte van Lyon. Even meent hij te bellen naar Nicolas maar gezien hij de bevolking wilt verrassen beslist hij op eigen houtje terug te keren. Elegant en zelfzeker staat hij te liften aan de rand van de snelweg. Een Belgische vrachtwagen vol industriële lijmen pikt de ex-premier op. De chauffeur is een Franssprekende Roemeen en herkent Verhofstadt niet.
- "Voer ik u tot nabij de volgende garage?" Verhofstadt geeft de man een vriendschappelijke glimlach en legt vijfhonderd euro op het dashboard:
- "Ziezo, voor de brandstof. En rij nu maar stevig door tot in Brussel."

Een moderne man

2008-09-11T02:45:00.000-07:00

(29 november 2006)

hij staat op. hij eet, wast zich, kleedt zich. hij maakt zich “chique”, niet té. hij maakt zich sympathiek. hij draagt het wijnrode hemd onder het donkergrijze pak. in feite een weinig subtiele keuze. in feite een flagrante modefout. maar hij staat er goed mee. zijn kleuren komen tot hun recht: de lichte bruintint in zijn huid, zijn bruine ogen, zijn grijzend haar. de zonnebank was een goed idee geweest. hij oefent zijn knipoog voor de spiegel. hij oefent zijn zachte maar viriele glimlach, fors maar verwelkomend, krachtig en ontvankelijk. met die glimlach had hij hààr de eerste keer doen smelten en een tiental keren daarna. met die glimlach was hij ook bij zijn schoonmoeder verkocht. misschien beter dat zijn schoonvader reeds lang dood was. met zo’n glimlach had hij van de oude militair ongetwijfeld een dreun gekregen. of erger: een verstaanbare onverschilligheid, een ijskoude negatie. die lach zou niet gepakt hebben. het bleef trouwens ook niet lukken bij haar. er kwam slijt op, het erodeerde voor haar ogen, zij werd er voor immuun. wat had hij dan nog over? hij was steeds een sterke bluffer geweest maar geen goede speler. hij had geen kaarten achtergehouden. zijn spel lag open op tafel. hun relatie stond op de helling. het verschoof met stoten en met een schril gekrijs. haar gekrijs. haar tranen. hun ruzies. één keer zijn hand. haar moeder. advocaten, dossiers, tafels, kasten, banken, rechtbanken, rechtzalen, rechtzaken, rechtsmensen, rechters. hij was een slechte verliezer. hun scheiding was een begin. het startsein van een waterige periode, een etherische periode ook. hij mengde tranen met sterke drank, drank dat hem het nodige vocht leverde voor meer tranen. het alcoholisch sediment dat in zijn geest achterbleef maakte hem vastberadener in het drinken, standvaster in het zelfmedelijden. het maakte hem ook kwaadaardiger. maar dat was een afgesloten hoofdstuk waarvan hij zich niet zo veel meer herinnerde. precies een nare droom.

hij drinkt het sap van rotte sinaasappelen. er zijn misschien bruine vlekken en schimmel op de pel, dat betekent toch niet dat het vruchtvlees slecht is, dacht hij. toch smaakt het sap anders. zoetzuur. hij drinkt het op. hij slikt een pil om kalm te blijven. hij stopt een muntsnoepje in zijn mond voor een frisse adem. hij staat nog éénmaal voor de spiegel. hij knipoogt zichzelf toe, haalt nog eens de versleten glimlach boven. hij straalt. toch? hij onderdrukt een huilbui. hij knijpt in zijn neus. hij drukt op zijn mond. hij haalt diep adem in. hij kijkt op zijn horloge, neemt zijn jas, verdwijnt door de deur.

Rot/wolkenkomplot

2008-09-11T02:40:00.000-07:00

(zaterdag 8 april 2006)

Rot. Ik voel met rot. De routine. Ik draai me uit die bizarre plooi waarin ik steeds wakker wordt. Die wrange plooi, als van een verwrongen foetus. Mijn gezicht is uitgesmeerd over mijn kussen, mijn armen zijn haastig neergelaten wapens, één been keurig opgeplooid, het ander dwars over het bed, de voet bengelt nonchalant aan de rand. Ik draai me dus op mijn rug, ontwaak, herontdek mezelf en de wereld, de prikkels in mijn levensloze handen, de plakkerige mond, een sluimerende koppijn die weinig heilzaams voorspelt. Het grijze daglicht dringt traag maar kwantitatief mijn oogbol binnen en vult mijn hoofd. Mijn blik dwaalt af over de muur, dat lelijk kader waar ik al zo lang van af wil, elke dag opnieuw (godver-is-dat-daar-nog), het plafond met zijn vuile strepen en dan links over de woonruimte, de rommel, de lege glazen, de metalen ramen, de plekkerige ruiten erin, de stervende tuin daarachter, daardoor, daarbuiten. Soms is dit ontwaken een verrassing, een welkom lotsgeschenk, de voorbode van een feest. Meestal niet. Dan sta ik op met existentiële angst. Vervreemding en ongeloof. Vandaag voel ik me ook nog eens rot. En ik ben zo’n mens wiens gemoed vaak gelijkloopt met het weer. Of omgekeerd. Ik bedoel dat het weer precies al wist welk humeur ik zou hebben. Wolkenkomplot. “Mmmm, ja, nu gaan we even lekker grommen” of “ach, doe maar een briesje en wat zonneschijn.” Vandaag is het natuurlijk motregen en nu en dan een ernstige vlaag. De hemel regent vandaag niet droog.

Plannen stel ik uit. Twaalf uur dertig en nog die koppijn, ik denk aan wat ik ging doen. Ik kijk naar de vloer, krijg een grintgevoel aan mijn koude voeten. De grijsblauw gespikkelde tegels zijn grijsblauw gespikkeld opdat je vuiligheidjes niet zo vlug zou zien. Deze logica geldt tot je ellenlange stofslierten over de vloer ziet dwarrelen bij elke kleine luchtverplaatsing. Stofslangen. Ze sluipen geruisluis in de hoeken en rond meubelpoten. Camouflage werkt goed tot het gebied rondom je bureau de donkere, plakkerige sporen vertoont van het dagelijks verbruik van voedingsmiddelen en rookwaren. Tot je daar zoveel restjes hebt vermaald onder de stevige wielen van je bureaustoel. Tot ook je keukengrond verraadt dat je zo’n “vuile” kok bent; van middelmatige kwaliteit maar met steeds zeer vervuilende activiteiten. Ik moet ook nog inkopen doen. En nog die koppijn. En de regen.

Ik loop verloren tussen bed en boek, tussen douche en keukenkast, tussen masturbatie en de voordeur. Die trek ik straks wel open. Als de regen mindert. Ik stel vast dat mijn lichten uit zijn en ondanks de duisternis laat ik dat zo. Het heeft geen zin te proberen met een drietal lampen klaarte te scheppen. Kunstlicht overdag benadrukt alleen maar de pijnlijke kantjes: de vuiligheid op de grond, de grauwte van deze lentedag die eerder neigt naar een winteravond en vooral het on-ver-klaar-bare van dit geheel. De lichten blijven uit. Ik stel vast dat het altijd zo geweest is. Dit rot wakkerkomen, mijn blik die loopt over muren, grond, plafond en door de ramen. Daglicht. Wolframen. Mijn koude voeten en mijn zere rug. De stille hoop. Dat alles opklaart, de grond, mijn woonst, dat dolen. En God, die regen. De hemel regent vandaag niet droog.

Een stad onder 't vuil

2008-09-11T02:30:00.000-07:00

(juni 2003)

Reeds twee weken staakte men, iedereen en overal en vaker dan verwacht. De AWV, de Algemene Werkersvereniging, overkoepelde een verbitterde en overtuigde strijd tegen de hervormingen van de Regering. In het land van duizend stakingen liet men eens te meer de mensen, waarvan velen op hun beurt staakten, wachten op hun tram, vloeken aan de bibliotheek of geërgerd zorgen voor hun kinderen, weerom niet naar school. Zo kon je ver buiten het stadscentrum groepjes vrijwillige werklozen zien zweten aan de bushaltes. Door die verdomde, algemene staking waren ze nu te laat voor de manifestatie. Erger nog, enkele zwaarlijvige bureaubeesten zouden de zomerse hitte te voet moeten trotseren om dan, eens ze het woelige stakersdéfilé hadden bereikt, nog meer te moeten marcheren. Maar naast deze geïmproviseerde vakantieweken, die de actief gebleven bevolkingsgroepen erg frustreerden tot sommigen spontaan een originele reden inriepen om zich bij de stakers te voegen, werd de Stad geleidelijk geteisterd door een acuter probleem. Aangezien de ophaaldienst in de Stad een openbare dienst was gebleven, hoorde die meteen bij de kerngroep van de algemene staking. Reeds twee weken staakte men dus en reeds twee weken stapelde het vuil zich op in de straten. De groene en zwarte vuilcontainers stonden overal hopeloos en slecht geparkeerd uit te puilen. Je had ze kunnen zien evolueren van keurig gevulde bakken, netjes aan de stoeprand geplaatst, tot zelfverzekerde stinkers met opengesperde muil en uiteindelijk tot chaotisch gegroepeerde, veelkleurige kuddedieren. De straten werden natuurlijk eveneens nagelaten en al vlug bleek de nonchalance van de stadsmensen. Papiertjes, plastic, sigarettenpeuken, half gekauwde snoepjes en kauwgum, urine, hondenpoep,… ongeveer alles en zelfs meer van wat normaal dagelijks werd opgekuist en doorgespoeld bekleedde het wegdek. De straten werden een walgelijke mozaïek, die zelfs festivalgangers zouden afkeuren. En alsof dit niet volstond trapten ’s nacht kunstzinnige zatlappen en delinquenten wat meer verf rond op het doek. De eerste week, toen het nog nu en dan regende, beperkte de schade zich voornamelijk aan het zicht en ieders verbeelding. Wie het papier-plastique-en-meer-maché zag wenste de mogelijke geur ervan niet te kennen en snoof wat meer regenlucht op. Maar na de tweede maandag, net toen de staking zich na een rustig weekend nog harder liet voelen dan tevoren, stak de zon triomfantelijk op. De Stad stonk verschrikkelijk, middeleeuws en zonder sociaal onderscheid. Van de glimmende villaatjes van Meilaan en Klein Parijs tot de overlevingsblokken van de Olympische buurt, ademde de Stad stront, in en uit. De Stad toonde op straat haar ware aard. Op de stoep lag wat in iedere familie gebeurde, wat elk huis niet meer wenste, wat elk binnenkoertje niet meer kon verdragen. Het centrum was natuurlijk het meest getroffen door deze zondevloed. Dagelijks gulpte vanachter de charmante façades min of meer goed verpakte bourgeoisstront over de stoep tot waar vroeger een goot had gelegen. Meer dan ooit hunkerde de Stad naar haar trash managers maar enkel de wind kwam voorbij. En de wind verspreidde de geur van wat de zon had doen rijpen.

René zwalpte meer dan dagelijks naar huis toe. Vanuit de Kleimensauwlaan volgde hij een horde papiermonsters tot aan de tramhalte. Het rijtuig slokte de monstertjes op maar René verkoos te voet te gaan. Als ik toch moet smelten, dacht hij, smelt ik nog liever alleen, op straat. Smeltend, dus, en aktetas in de hand doorkruiste René het park, de kinderen, de duiven en het archievenkwartier. Dondervliegjes hingen overal rond en bij het minste contact met zijn huid werden ze liquide, levensloze vlekjes. René dacht ook zo te willen sterven, met een zachte botsing opgenomen zijn door een hoger wezen, maar vond de vlekjes toch ergerlijk en walgelijk. Ter hoogte van Heilig Klaartje wenste René plots een bezoekje te brengen aan Brigitte. Hij zou dan gewoon via de Dijkenbouwerslaan en het park Huigoor op de Beerhiaatsweg belanden. Hij frommelde zijn das in zijn jaszak weg, ontknoopte zijn hemd een beetje en veegde overtollig huidvocht en gesmolten vliegjes weg. Aan de Rio sneed hij een groepje stakers middendoor. René staakte niet. Ten eerste, hij werkte in de privé-sector, hoewel hij volledig ontdaan was van enige competitiedrang. Daarbij, in de bureaus heerste een aangename werkatmosfeer, dankzij de nieuwste airconditioning. Terwijl hij langs de bomen van de Dijkenbouwerslaan liep, hoorde hij achter hem het herhalend getik van hondenpoten op de stoep. Aan het zebrapad stak een dikke labrador mét nicotinegeurig baasje hem voorbij. De overweldigende warmte weerhield René ervan het dier te trappen of enige opmerking te bedenken over het baasje. Een neukbare moeder trok Renés aandacht aan de rand van Huigoor. Maar hij bleef liever naar haar zevenjarige dochter gluren. Ze zou nog knapper dan haar moeder worden en erg sexy binnen tien jaar, hoewel ze het nu al was. Het kind flirtte even met René maar zijn lusten dreven hem verder naar de Beerhiaatsweg, nummer zesenvijftig. Op het gelijkvloers kefte de eeuwige poedel achter de groene deur van de conciërge. René had al een drietal keren op haar deur geklopt en wachtte nu al zeker twee minuten. Toen de deur zachtjes openkreunde en haar silhouet meteen weer naar de halfduistere ruimte verdween, had René zijn trouwring reeds afgenomen. Brigitte, verdwaasd van de Prozac en de aspirientjes, was weer in de sofa gestrand. Zoals gewoonlijk bleef René het raam uitkijken, aan niets denkend. Brigitte nodigde hem uit op een drankje maar hij moest er zelf om en “nu hij er toch was” dan ook maar iets voor haar. René had het niet gehoord. Normaal gezien zou ze nu weer in een comateuze toestand verzonken zijn. Maar voor hém kon ze nog opstaan, voor hém wilde ze nog iets doen, ja, zelfs nog naar haar keuken gaan. René staarde verder door het raam naar de zwarte wolken die zich opstapelden. Brigittes handen gleden over zijn hemd naar de knoopjes toe. Ze had hem weer in haar val en hij was zelf gekomen. Zo werkte het trouwens. Ze wachtte steeds onberoerd, soms dagen, tot ze haar kroonbladen kon dichtslaan rond dat brokje mislukte intimiteit. René wist niet waarom het in bed met zijn vrouw niet meer ging. Was het sinds ze wisten dat zìj geen kinderen kon krijgen? Hij was er niet zeker van. Zijn vrouw wel. Dat wist hij niet. Bij Brigitte voelde hij zich opgenomen. Brigitte was mager maar had grote, genereuze borsten. Bij Brigitte kon hij huilen. Brigitte was een moeder. Een moeder zonder kind weliswaar. Deze keer was de seks verschrikkelijk slecht. Hij kwam niet klaar. En de hitte maakte het niet alleen voor René moeilijk maar ook Brigitte was getroffen. Ze was misselijk en ze kotste op hem. Over zijn hemd, dat nog half over zijn schouders hing. Alsof ze het wilde goedmaken smeet ze haar lippen rond zijn eikel en begon hem te pijpen. René kon het niet meer aan. Hij staarde naar die slecht geblondeerde haardos ter hoogte van zijn lenden. Hij staarde naar dat slaperig restje vrouwelijkheid. Hij staarde tot zijn ogen prikten. Hij huilde zijn leven uit en rende de trap af. Net op straat besefte hij dat hij inderhaast zijn schoenen was vergeten. Op dat ogenblik kraakte de hemel tot in zijn beenderen en voelde hij de eerste druppels. Hij deed zijn bevlekte hemd uit en smeet hem op een hoop vuil. De regen spoelde de Stad, van Meilaan tot Nieuwdorp, van Sint-Maarten tot Klein Parijs, en laafde de mensen in hun dorst naar verlossing. René voelde het bittere wegstromen en voor het eerst sinds hij haar had ontmoet, maanden geleden, zag hij Brigitte in het daglicht. Ze was prachtig. Met nauwelijks een kamerjas om haar naakt lijf liep ze door de stortbui naar hem toe en vroeg hem naar binnen te gaan.

Rédemption

2008-09-11T02:18:00.000-07:00

(20 mars 2006)

Par-dessus le parlophone pend une laisse de chien. C’est exactement le même endroit ou il en pendait une jusqu’il y a six ans. La laisse d’une autre chienne, la laisse d’un autre temps. Un temps révolu, un temps que je laisse et que j’ai laissé, un peu plus à chaque visite. Les visites, elles, s’écartent, se font attendre pour être rendues chaque fois plus courtes mais d’autant plus honnêtement. Et il s’agît bien de rendre. C’est ma rédemption, mon passage imposé.

Aux murs de la chambre du papier peint, déchiré en lambeaux. Au sol, des restes de colle. Sur la terrasse, à perdre sa poussière, à s’éventer, mon passé, des rouleaux de tapis-plein, ceux de la chambre aux murs effacés, au sol arraché. Et puis quelques affaires, une tringle et des sacs. On dirait un déménagement, du moins un départ imminent. Dans le couloir, des armoires. Des boîtes, de objets emballés, triés, refusés, retrouvés, des jouets d’enfant, des cadres, des appareils électriques, bref, une installation postmoderne et nostalgique, improvisée et provisoire. Tout ça, dans le petit couloir. C’est mon passé revisité, minutieusement réarrangé en musée.

Et dans quelques années, une jeune femme s’avancera délicatement dans un espace restreint. Elle effleurera quelques objets (peut-être un jouet, une peluche, une photographie) en se retournant d’abord vers moi et puis hésitante: “C’est ta chambre d’enfant?” J’approuverai ses actions en hochant légèrement de la tête, tout en l’informant: “Ce qui l’en reste” ou plutôt, “Ce que j’en ai gardé”, ce qui bien sûr sera plus exact, moins déformé. D’un doux sourire elle chassera la hantise qu’invoquera l’endroit à tout étranger à ma propre jeunesse. Et pour chasser les fantômes elle voudra en savoir plus sur deux-trois objets. Je lui raconterai deux-trois choses à ce propos. On fera peut-être une fois l’amour dans ce petit musée. J’en doûte. Elle m’aimera plus, ça oui. Mais après quelques instants dans la pièce, je refermerai la porte, sous le prétexte d’un apéritif ou d’une promenade. Elle n’y retournera probablement que deux-trois fois. Moi, pas plus. Peut-être quand elle partira, à l’enterrement de ma mêre ou quand je souffrirai des premiers symptômes de l’alzheimer ou de la sénilité. Ce sera mon musée archéologique, la paléographie de mon existence.

De meesters der wereld

2008-09-11T02:12:00.000-07:00

(januari 2004)

Ze zijn de meesters der wereld. Ze zien, komen en veroveren. Zonder plan, zonder gedachten. Gewoon natuurlijk. Als een reflex. Naar een instinct. Ze leven enorm, majestueus, onverbeterlijk. Binnenin lijkt de mechaniek geruisloos en perfect geolied. Ze zitten in een comfortabele cockpit met airconditioning. Hun stroomlijn is oogverblindend, hun chroom blinkt en hun wielen zijn van fluweel. Ben je geen van hen, dan sta je buiten, dan hoor je het geluid. De motoren ronken hard. Ze razen door de werkelijkheid. Met een oorverdovend gescheur happen ze in deze wereld. Vroem. Hap. Wat er niet in gaat is spijtig genoeg gemist. Hap. Vergeet het meteen want we gaan vooruit. Vroem. We verbruiken, we kennen geen band met deze materialiteit, geen liefde voor de mens. Enkel compassie voor de mindere, afgunst voor de meerdere. Een persoon, is een leuk, speciaal en complex ding. Gebruik het, beleef het, verbruik het, bekleef hem met je parfum, doodt het, respecteer het, bestuif haar met je zinnen. Zoals ze doen met jou. Alles is losstaand. Niets moet. Jij bent jij. Ik ben ik. Zij zijn anderen. We leven meer, GROTER, VLUGGER!

Zij leven niet, ze vliegen. Ze varen als reusachtige tankers en cruiseschepen. Zonder zeilen en op kracht van voorbestemde motoren stuwen ze hun ego door de tijd en de ruimte. Money, sex and fun. Maximaliseren. Een kloppend hart. Een doodgereden hert. Geen rust. Nooit. Nimmer. Cocktails, boeken, borsten, benen, lingerie, kunst, kitsch, glamour. Wax and velvet-leather. Een vlekkenloos verleden, een heerlijk heden, een schitterende toekomst. Dior and co, condoms and high-tech. Vrijblijvend, of course. Sport, seks en roddels, humor en eten. Reis! Beweeg! Relax, don’t do it when you want to go to it. Relax, don’t do it when you want to come. Lichamelijk communisme voor de mooisten, kruimeltjes voor de rest. Niet stoppen, in het alles graaien. Nimmer stoppen. Kan niet mag niet moet niet. Lopen door het leven. Wanneer komt het einde? Niet. Nooit. Nimmer. Zelfs niet na de dood.

En kijk, daar, aan de horizon, zwarte spikkels en strepen op het blauw, brandvlekken op het scherm.

Caligula. Acte III. Scène II

2008-09-01T02:09:00.000-07:00

Hélicon menace Scipion du doigt.

Hélicon: On a encore fait l'anarchiste!

Scipion, à Caligula: Tu as blasphémé, Caïus.

Hélicon: Qu'est-ce que ça peut bien vouloir dire?

Scipion: Tu souilles le ciel après avoir ensanglanté la terre.

Hélicon: Ce jeune homme adore les grands mots.

Il va se coucher sur un divan.

Caesonia, très calme: Comme tu y vas, mon garçon; il y a en ce moment, dans Rome, des gens qui meurent pour des discours beaucoup moins éloquents.

Scipion: J'ai décidé de dire la vérité à Caïus.

Caesonia: Eh bien, Caligula, cela manquait à ton règne, une belle figure morale!

Caligula, intéressé: Tu crois donc aux dieux, Scipion?

Scipion: Non.

Caligula: Alors, je ne comprends pas: pourquoi es-tu si prompt à dépister les blasphèmes?

Scipion: Je puis nier une chose sans me croire obligé de la salir ou de retirer aux autres le droit d'y croire.

Ce que Camus m'a dit (un découpage du "Mythe de Sisyphe")

2008-08-15T14:30:00.000-07:00

O mon âme, n'aspire pas à la vie immortelle, mais épuise le champ du possible. (Pindare, 3e Pythique.)

L'important, disait l'abbé Galiani à Mme d'Epinay, n'est pas de guérir mais de vivre avec ses maux.

L'absurde m'éclaire sur ce point: il n'y a pas de lendemain.

Les moyens justifient la fin.

Savoir si l'on peut vivre sans appel, c'est tout ce qui m'intéresse...ce qui compte n'est pas de vivre le mieux mais de vivre le plus.

La véritable œuvre d'art est toujours à la mesure humaine. Elle est essentiellement celle qui dit « moins »...Le problème pour l'artiste absurde est d'acquérir ce savoir-vivre qui dépasse le savoir-faire...Si le monde était clair, l'art ne serait pas... Je veux savoir si, acceptant de vivre sans appel, on peut consentir aussi à travailler et créer sans appel et quelle est la route qui mène à ces libertés. Je veux délivrer mon univers de ses fantômes et le peupler seulement des vérités de chair dont je ne peux nier la présence. Je puis faire oeuvre absurde, choisir l'attitude créatrice plutôt qu'une autre. Mais une attitude absurde pour demeurer telle doit rester consciente de sa gratuité. Ainsi de l'œuvre.

On s'habitue si vite. On veut gagner de l'argent pour vivre heureux et tout l'effort et le meilleur d'une vie se concentrent pour le gain de cet argent. Le bonheur est oublié, le moyen pris pour la fin...Il y a ainsi des dieux de lumière et des idoles de boue. Mais c'est le chemin moyen qui mène aux visages de l'homme qu'il s'agit de trouver.

L'homme absurde dit oui et son effort n'aura plus de cesse.
Cet univers désormais sans maître ne lui paraît ni stérile ni futile.

Expo SS

2008-06-03T14:54:00.000-07:00

Swa(hili) en Seb in Popville tot 19/06.

Ondergrond

2008-06-03T14:50:00.000-07:00

"One must have the sense of more material than one needs to draw on."
Graham Greene in "Preface" op "The Third Man" (Penguin Twentieth Century Classics)

Eén zwaluw...

2008-03-28T02:19:00.000-07:00

Parkinson & Alzheimer haalden de Focus Knack preselectie en werden vier weken lang gepubliceerd. Intussen geraken P&A geleidelijk op dreef en ook "Iedereen op zoek" ligt weer voluit op de tekentafel. Misschien eerst nog eens verhuizen...

Avoid exhaustion by speech

2007-10-30T22:59:00.000-07:00

"What have I now? I distinguish. You, my body and my mind. In the mercantile gehenna to which your words invite me, one of these will go, or two, or all. If you, then you only; if my body, then you also; if my mind, then all? Now?"
Samuel Beckett

Plots 3

2007-10-12T11:03:00.000-07:00

Fanatici breken nu al de zwaar beveiligde deuren open van stripspeciaalzaken: le nouveau Plots est arrivé. Stuit niet enkel op de cover maar kijk ook binnenin. En bewonder "Illusionista". Dat is alles.

Mekanik 25 jaar

2007-09-10T12:14:00.000-07:00

Met de "harde kern" van Plots op zaterdag 8 september in Mekanik de 25 jaar van de winkel meegevierd, boekje van vorige What's Your Excuse in ontvangst genomen (waar rAccou en ikzelf ondermeer laureaten waren - expo nu in het Stripmuseum) maar dit jaar spijtig genoeg niet geselecteerd. Ach, deelnemen blablabla.

Nieuwe Site

2007-08-12T08:47:00.000-07:00

Deze blog is nu de "nieuwspagina" van mijn hernieuwde site (www.sebseb.be), die u voortaan kunt bezoeken. Welkom

Kwestie van de blog levend te houden

2007-06-14T10:06:00.000-07:00

Terug. Werkend. Verhuisd. Niet ongelukkig. Gezond. Stripblad "Het Salon" (straks "Plots") mee opgestart en intussen reeds de redactie verlatend. In Tilburg poëzie, proza en beeldverhaal voorgedragen samen met Jan Goeminne en Jelle Joseph ("Dichterbij"). Mag voor mijn part meer gebeuren. Binnenkort vernieuwde site met nieuwe beeldverhalen.

Lazy livel in Laos

2007-03-05T22:44:00.000-08:00

Laos was als een arme versie van Thailand; een bergbewonend, onbekommerd maar achterhinkend broertje van 6 miljoen inwoners. Er was weinig dat me werkelijk charmeerde. Ja, natuurlijk waren de mensen lief en lachend zoals enkel derdewereldbewoners kunnen zolang je hun opmerkingen niet kunt verstaan (ze zijn ook vaak grondig lief). Maar het werd,zelfs in het noordelijke Muang Sing, al zeer warm, vochtig en stoffig (jaja, tegelijkertijd). Luang Prabang was netjes opgeruimd en de stokbroden waren vers maar bij momenten dacht ik rond te lopen in een Normandische kustgemeente tijdens het laagseizoen. Bovendien zag ik over heel het land een simpele bevolking stilaan onderworpen aan het poppy kapitalisme van Thailand en de moneymindedness van de Chinese draak waaronder heel Zuid-Oost-Azie buigt en kruipt. En Japan dan? Wel, overal nipponbussen. Toch beleefde ik mooie momenten met de Fransen Marc en Jessica, in de bergen en de steden. Mijn onmiskenbaar toppunt (sinds ik nabij Chiang Rai een heel warmwaterzwembad voor mij alleen had voor slechts 30 baht) was een lui namiddagje "tuben" op de rivier nabij Vang Vieng. Urenlang dreef ik met de stroming mee op een boei in een adembenemend decor van groene, gekartelde rotswanden. Dit uiterst filosofische en levenssamenvattende kabbelen onderbrak ik slechts enkele malen voor een pintje, een sigaretje of een death ride (wat opnieuw zeer filosofisch en levenssamenvattend was). Ik reisde verder af naar de Mekong waar ik nu aan Thaise zijde (Nong Khai) enkele dagen uitblaas voor ik mijn laatste dagen in de hel van Bangkok doorbreng. Iemand iets nodig?

Leven na Myanmar

2007-02-16T07:08:00.000-08:00

Van Yangon naar Mandalay en hogerop, dan weer zuidwaarts, naar de bergen, naar een meer, in treinen, in bussen, over hobbelige wegen en steeds weer de vervreemding, het voorbijschuivende landschap, het wakkerworden. Ik glimlachte mijn kaakspieren kapot want dat was het beste wat ik kon doen om al die betel-rode gebitten te beantwoorden. Kon ik maar een dollar geven voor elke witte, westerse tand die ik ontblootte uit verplichting uit schaamtegevoel uit bewustzijn van onrechtvaardigheid. Een dollar is voor velen meer dan een dagloon. Ik kwam wakker in propvolle bussen, enkel om minuten later in te dommelen en te dromen van andere plaatsen en andere tijden. Ik was in het Dublin van Joyce, dan in het Manhattan van Fitzgerald en dan tuurde ik weer door het raam naar Myanmar. Mijn talen werden een soep en ik zag in de geleidelijke afbrokkeling van mijn 'zelf' de bevestiging van opgepikte lectuur over het lichtende pad. En overal die mieren. Ze begonnen in Yangon toen ik Julian Huxleys fascinerende uiteenzetting over deze ijverige insecten vond. En ik kwam ze hier en daar tegen, in kolommen, bezig met hun intense en absurde arbeid, nu in een tempel, dan weer om een rustige straathoek. Ik herkende in die werkertjes en vechtertjes wat Aldous Huxley (familie van, geloof ik) er zoals zovelen in weerspiegeld zag; die mieren, natuurlijk, dat zijn wij.

Mijn visum zat er bijna op en ik had het zo gehad met dat land. Ik vloog terug op Bangkok en botste met de overvloedige beschaving. Zonder de gigantische vlieghaven te verlaten vloog ik meteen door naar Chiang Mai. Naast chocolade, bier, pizza's, sigaretten vond ik hier ook een cinema. En daar zag ik vandaag "Babel". En ik heb geweend en dat was zeer lang geleden dat ik nog tijdens een film huilde. Ik neem morgen de bus naar Chiang Rai en vervolgens naar Laos, terug naar de barbarie. Aaaaah de barbarie, de onderontwikkeling, de ontbinding, de onthechting!

Baby left Bangkok PS

2007-01-17T06:52:00.000-08:00

I forgot; since stuck to Jack and Burroughs' junk, I hardly could kick off the local idiom. So, please, pardon my pidgin.

Baby left Bangkok

2007-01-17T06:13:00.000-08:00

She's gone, took her flight, took her tears with her at the airport and left me with a dull pain in the chest. I have a hard time breathing, I'm choking on sudden loneliness. I spooked with sullen soul around the dirty sheets we left behind in our sunstroked hotel room. At first I told myself my thoughts were mere mindgames, some self-induced chimaeras by sniffing up lost smells. But soon I realized the ache (for it is truely the best fitting word) that had started mid-me. It started there were I had left it six months ago when I met her and she met me. It picked me up like she plucked me off what I might exageratedly call the branch of my mental hanging tree. The Bangkok sky was vaguely blue but soon I knew what thundering clouds that choking pain could forecast. (But, dear, don't fear, I'm cooling off by writing time with cigarettes and beer. And even more of this lousy rhyming prose is, I'm positively afraid, the worse results the world might hear.) I barely dared to dash upstairs but after baking for an hour on the balcony I made a quick dip in the roof pool. I switched hotels, more to say, I left the lodge for a more convenient rathole in the same old neighbourhood, a room all tiled up along the walls, just like the room in which we stayed some days ago. (In fact I had made a failed attempt at staying overnight "At Home") I went for a walk. I left sticky Kao San hood for the streets north of it, beyond the river. Endless rows of slums and cosy eateries, less to not touristic at all. I strolled around, like a stray dog, making silly rhymes in my head and fitting "travelling abroad" to "on the road" and contracting "Goethe en zijn meute" with "Kerouac". I must've hit so many commonplaces of romantic reverie (and I still do, even behind the computer screen). Now and then, in mind, I lifted up my knee to put my foot on some step or lower balustrade and saw myself from behind, gazing at a modern city scene as Friedrich's wanderer at the roughly painted deeps. I melted into the pulsing stream of overday Bangkok, picked up my Myanmar visa and flight ticket and ended up in some art galleries nearby. Night has fallen, the streets are lit and people are fresh again. No more stranded oldies rummaging through their pockets whether or not in forsight of a whore or a boy. The countless stands and shops attract and suck the freshly showered crowd through the so-called "soi", those stinky sidestreets. I saw that tragic British boy again, who dragged us down through serveral alleys just to show us the best massage around, for we were looking, oh, were we not, dear? A con or so? No, the guy had been stuck here for six months by lack of luck; they took the "pack" out from the "back", or stolen money and more misfortunes, then the boy got the local taste or the disease and fucked his days away. Bangkok is a huge leech, it's the big sucker. It's South East Asia's hub and not only for planes but also for all what they might carry. So many lost Western souls, so many empty eyes, visitors go up and down the same streets and shops again, up and down, a hundred times, as we did. They never get bored because a lot of them already were bored and boring to the bone on arrival. If you have the money to leave there's still a chance you could lack the will. But most of us just hop in then out and go away, like you, my dear. And like me, eventually. I just had to stay for that one more restless day. While leaving the sandwich joint tonight I heard a tattooted couple shouting to the bartender behind me; "Bye bye! See you next year!" For they come back. The fill and refill the cess pool like mosquitoes over muddy waters. And then I still had to make my way back through the reggae bars. Tomorrow I'll vanish into Yangon...

Van Bokor naar the beach

2007-01-03T04:33:00.001-08:00

Gelukkig Nieuwjaar aan allen. Onze plannen om nieuwjaar te vieren in de verlaten, oud-koloniale casino op Bokor Hill Station nabij Kampot lieten we vallen. Vorig jaar schoten enkele zatte Khmers with guns elkaar het nieuwjaar toe en verplaatste de organiserende dj het feestje naar Rabbit Island. Terwijl we probeerden te achterhalen hoe daar te geraken en of het feestje daar wel de moeite zou zijn kwamen we enkele French on bikes tegen die ons meenamen naar een Duits NGO'ersfeestje in een rustig huurhuis langs de rivier. Gratis pintjes zat, snacks genoeg en zelfs een paar welgekomen nieuwjaarstuiten. Die Fransen zullen het nooit verleren. Daarna wel een stuk door de nacht moeten lopen met overal grommende en blaffende honden. Ik omklemde Tine in de ene hand en een grote steen in de andere (while shitting my underwear). Nu aan de kust geraakt in Sihanoukville (Sin City 2 in het klein en met veel 5-dollars-suckie-suckie's). We zijn op het punt een rustig eiland te vinden in onze zoektocht naar een idyllische Beach (zonder het sociaal experiment van de film). Verder volop in Rousseau en vind me een beetje in het volgende; "l'agitation des vaines idees qui m'avaient occupe dans le SALON...les vapeurs et l'amour-propre et le tumulte du monde ternissaient a mes yeux la fraicheur des bosquets." In een voorwoord op het Conrat Social schrijft Bertrand de Jouvenel over de filosoof; "Il sentait alors qu'il etait malheureux parce qu'il ne pouvait plus se donner tout entier a ce qu'il sentait lui etre salutaire. Et dans son propre destin, il lisait celui de l'humanite." Het eiland lonkt. Alsook haar ogen. Groeten.

Van Bokor naar the beach

2007-01-03T04:33:00.000-08:00

The Scam

2006-12-26T01:25:00.000-08:00

Brief aan Lonely Planet over gebeurtenis van 23-12-2006;

We should have known. The energetic black man wearing glasses was uninterruptedly boasting funny facts in a voice that reached a convivial depth when laughing and an annoying high pitch when trying to get attention. The white couple behind him was more reserved when it came to letting the whole bus know how enthusiastic they were about all these petty oddities of travelling abroad. Nonetheless, they were participating in what had started as a mere one-man-show. Compared to these three (who had actually just met but heavily enjoyed their shared national background) the rest of the fistful of passengers was very calm and silent. They seemed to be a reflective compensation for the ongoing stream of loud anti-communication taking place on my left hand side. When the bus finally left bordertown Poipet to head for Siem Reap, some kind of silence set in. I suppose the shocks of the bumpy trajectory cradled the steamy occidentals. And of course, the trip was a long tiring one. And of course, to lengthen the journey, the Cambodian middlemen proposed several "toilet stops" near eateries and restaurants. And of course, they had to replace a flat tyre while it was already dark and all the passengers could see that the replaced tyre was intact. By that time the word "scam" circulated gently through the conversations of the visitors. But not too loud, not too self-assured. We reached Siem Reap about six hours later. It was only nine in the evening, the cosely illuminated city prepared for hot Christmas nights and passengers who had made a little nap found themselves in a good mood and shape to arrive. I had held and overheard some conversations and I can say that most of us endulged the "show" with a sense of ironic and relaxed patience. And yes, the three "loud ones" had probably gone through an exhausting trip from Bangkok, while my girlfriend and I only smoothly toured since the morning from Khorat. And yes, the word "scam" had now appeared many times and had maybe more strongly empoisened some during their short but rough snooze while speeding through the rural darkness. But many others too came directly from Bangkok. And most of all, none of this excuses the course clash of self-supposed civilizations that followed. As said it was about nine p.m. Two hispanic travellers had hopped off with some Cambodian passengers before entering town. Mightless, the middlemen saw the possible overnighters escape, for, of course, the strategy of exhaustion and late arrival was directed on weakening the will of the visitors, so that at least some of them would stay at the middlemen's guesthouse. There was no cunning in this plan, as most of us already described it as a "scam" (read the guide books) and the middlemen openly adverted for their accomodation, at which place they also said the bus would eventually stop. So, while we drove southwards along the well-lit hotels, the white, red-freckled male of the couple had collected all his frustration and let it errupt in a tragicomic exposure of boldly misplaced manhood. "Okay, right, stop the bus right now," he shouted. The small Cambodian:"No, sir, we are in traffic, we can't stop here, we'll stop in town." Quite zen. The the same useless dialogue with rising irritation. The tall jock went to sit down, defeated by the tiny Asiatic and the shushing of his own girlfriend. Besides her big bossom I noticed he ironically wore a t-shirt branded "Independent", well known by skaters, with some kind of Maltese cross on it, originally the symbol of the Cruisaders, which is less known by skaters, I presume. All that time the rest of the bus shut up, my girlfriend shut up, I shut up. That made it even more ridiculous. We were watching a play of low acting quality. "Scam" was pounding in the young man's head, in his veins and finally in his tongue. Then he charged again; "Stop now! Stop at the lights!" The asiatic David reacted fiercily against the occidental Goliath, while in their hearts they both felt Davids, shitting their pants as I could see their nervous gazes. Anger and angst. Then the white man held a tirade with words as "scam", "ripp off", "fuck", "if this happened in my country". There was a pause wherein I intervened. Stupidly, I reacted as a true 21st century rationalistic pacifist, asking him to stay calm, adding that we we're all on the same bus, on the same "scam", though we knew off since the start, that he shouldn't compromise us all and that, besides, I doubted that his guesthouse was north of town and that the driver was bringing us straight to the East Bank, which was very near to the centre. I trembled inside. Irritation and fear. I could have wacked him. He could have hit me. For treason or stepping on his manhood. He shut up and ruminated. We were both big fellas. Then on arrival the irritated Cambodian called us to understand the situation; that this was not a "scam", that, yes, they brought us here but it was better than at the pushy bus station, and most of all, that they didn't force our minds. We were free to go. Upon aking us to pass the backpacks from the back to the front in order to ease leaving the bus, the white independent heeded us all not to follow that advice. Another clash followed between David and Goliath, there were two mutual pushes, then again some heavy words including "you dishonnor you're country" towards the middleman. The rest of us cleared the scene. I was last man standing and while Mr. Independent probably sneered off some tuktuk drivers, my girlfriend and I started a chat with the middle men. The black traveller interrupted us very unpolitely to add his share of frustration to the salty situation. What for? Ask him. Scam or not, I do not utter judgement on that. Everybody knew off, that's what I say. They dropped us off right in the center, near a cheap and seemingly cozy guesthouse, theirs or not, in a quiet neighbourhood, that's what I saw. They were just trying to make a honest living in a dogpoor and warscarred country, that's what the middleman said. They did not force our minds, that's what he said. They did not force our bodies either, that's what I thought, but you can't always expect to have it your way just because you paid ten bucks in what happens to be "your" currency, with thereon the faces of your dead presidents. We were not droven off to concentration camps or killing fields, that's what I thought, just to a small town near one of the seven world wonders. So, was it worth going nationalistic about it and dropping background expectations and customs on a foreign context? Was it righteous to call someone who holds as much pride and patriotism (for that's about all that's left) a "dishonnor to his country"? Was it smart to create conflict in a culture that does all to avoid it and tries to keep "face" and harmony? Could he as well have stepped upon his head? Besides, was it right to compromise us all, to put us all in the same basket while we were only in the same bus? Did someone ask him to speek in our names? Had we all lost our speech, except for that one word?

The day after that I found myself staring at some bossom in the center of town, just to notice the couple looking away from me, both speechless.

Van de rimboe naar de ruïnes van de wat.

2006-12-26T01:11:00.000-08:00

Gezien een weekje vergleden is sinds mijn laatste bericht en wij heel wat opgeschoten zijn, zowel geografisch (we zitten in Cambodja) als medisch (Tine is over haar buikkrampen en diarree), moet ik mijn relaas samentrekken. En dat gaat als volgt; we volgden in het nationaal park Kao Yai de rode markeringen op een pad in de rimboe tot die verdwenen en we enkel stroomopwaarts van een watervallenrijke rivier de beschaving konden terugvinden. We volgden sluikstortafval en blanke toeristenkuiten en bevonden ons algauw op een ander pad waar "rode" markeringen zijn verdwenen, dat naar het land van de Khmers. Geregeld duikt nog een historische index op, weliswaar in absensu; een been of twee tekort. Van de rimboe naar de ruïnes van Angkor Wat, wat werkelijk een wereldwonder is. Vooral een wonder dat het er nog staat gezien de stroom overlopende toeristen. We mesten ons intussen wat vet en poppelen om Phnom Penh.

Ruinen

2006-12-18T06:16:00.000-08:00

De drukte van Bangkok ingewisseld voor de provinciale kalmte van Ayuthaya, 200 km noordwaarts ofte 3 uur gezapig sporen door randsteden en overstroomde rijstvelden. Bijzonder weinig te vertellen over Ayuthaya maar ik had nog enkele minuten in dit cybercafe te 'vergelden'. Dus onthoud; mooi weer, toffe buddha's, vele ruines.

Sin City

2006-12-16T10:50:00.000-08:00

Bangkok. Ten eerste, bedankt aan de vrienden die nog een mailtje of een sms stuurden of iets op mijn voice mail inspraken. Sorry dat ik niet antwoordde. Bij deze gebeurt dat minder persoonlijk maar gebeurt het toch. De anderen, bedankt om me in de 'drukke' voorbereidingen niet te storen. Bangkok dus. We zijn toegekomen, we hebben nauwelijks een cultuurshock gevoeld maar vooral koude airco's. En dan tot 15h geslapen. Zwaar gejetlagged natuurlijk. Intussen gans ondergedompeld in het warme toerisme, de knipogen bij het gemeenschappelijk opmerken van sextoeristen, het gemeenschappelijk wegkijken bij de miserabelen in de minder aantrekkelijke steegjes, de gemeenschappelijke tevredenheid over de beperkte irritatie in een sterk vermoeid koppel. Bangkok. Ofte Krungthep en ellenlange woorden daarna. City of Angels. City of sins. Verder loop ik precies in de verfilming van The Perfume. Maar spotgoedkoop dan.

The starting blog

2006-12-10T14:35:00.000-08:00

De nodige vaccinaties zijn voltooid. Diverse ziektes verloren de laatste twee maanden een gehandicapt toernooi met mijn lichaam. Het was unfair. Het was geënsceneerd spel. Het was een omgekochte match. De dokter was voor de betrokken viri een ware gokchinees. Bovendien speelden mijn antilichaampjes een thuismatch. Ik kan niet garanderen of mijn immuniteitsstelsel het zo goed zal doen op verplaatsing. Ik sta achter de prognostieken van het tropisch instituut.

De papieren zijn in orde. Of toch grotendeels. Of dat denken Tine en ik. We zouden tot in Bangkok moeten geraken. We zouden probleemloos door het land en het land daarna kunnen reizen. Tot een machtswellustige militair op een regenachtige nacht ons liever de wanden van de grenspost laat aflikken. Wie weet? Ik althans niet. We hebben besloten suiker, waspoeder en zout thuis te laten om elke verwarring te vermijden. En om de douaniers te charmeren heb ik besloten een oranje klaproos op mijn hemd te spelden. Met bloemen doe je nooit verkeerd.

Mijn zak is nog niet gemaakt. Daarover zal ik ook helemaal niet berichten. Ik zal uw meer zinvolle activiteiten pas verstoren wanneer ik wat kan opscheppen over geografisch verantwoord naakt.

sebc

Salavin

Lang, hé

Moody (flyshit)

De tegenzwemmer

Bara & friends

Kosmos

De groep

Sensation Bergson

Rekto:Verso

Hotel Jarretelle 2011 @ Vooruit Gent

Breton on Ernst

Wedstrijd DWM

Dirk is er!

Snacks

Dirk komt dra

Voorstelling Dirk gaat op vakantie

Parkinson & Alzheimer in Veto

L'infini turbulent

Mierenmekkametafoor

Et "quoi" dort?

Aambacht

De man die...

De VPRO-debuutprijs

Rhizome

Allez, allez

Heerlijk foutje

Ancora

Kubrick

Verse vis

Radio Grandpapier

Ecce homo

Samenwerking

Medewerking

Update

L'Anti-Oedipe

Watt again again

Tussendoor

Watt again

Watt

Wolfsprent

De Werktitel...

Stripgids 16...

Fobidden Planet

Recensie op Goddeau

Brabant Stripmagazine 169 (30/06/2009)

TseTse

Focus Knack

Stripel again

Signeren op zaterdag 4 juli van 15u tot 18u

Knipsel (uit de pdf)

Interview

Bries in New York

Recensie

Boekvoorstelling "Iedereen op Zoek"

Operatie Wordcloud

recensie Fabrica van Presl

Sans emploi, with wife

Interim

Elke dag opnieuw

Costa!

Abstracte strips

Voilà

______________bd?cmx...strps!_____________

Frische Fritz

De verloren Pollock

De terugkeer

Een moderne man

Rot/wolkenkomplot

Een stad onder 't vuil

Rédemption

De meesters der wereld

Caligula. Acte III. Scène II

Ce que Camus m'a dit (un découpage du "Mythe de Sisyphe")

Expo SS

Ondergrond

Eén zwaluw...

Avoid exhaustion by speech

Plots 3

Mekanik 25 jaar

__bd?cmx...strps!_