20110818

De groep

Een breed ponton, een zonnige dag. Het water klotst tegen de randen, de zee is rustig al waait de wind niet zacht. De groep kinderen vormt een losse kosmos van bewegende individuen. Ik loop tussen enkelen van hen in totdat een leidster (gebeugeld gedrocht) mij halt toeroept: "U steekt de groep voor. Wij waren hier voor u. Nu staat u midden in onze groep." Ik frons achter mijn zonneglazen: "Of de groep staat rond mij." Mijn behoedzame grijns wellicht. "Nee, u stak voor." Een andere leidster (nog affreuzer): "Vlug, kinderen, elkaars handen blijven houden. Niemand mag tussenkomen. Sluit de rangen!" Andere leiders echoën de orders. Het tweede monster bemoeit zich nu ook: "U mag niet zomaar voorkruipen. De kinderen moeten in één groep op de veerboot." Ze ergeren me met hun hysterische exclusie: "Er is geen reden om u zo op te jagen. Nu sluiten jullie de rangen achter mij. Ik sta in de groep. Ik zal de kinderen moeten doorlaten eens de boot hier is. Maar dan zullen er twee elkaar moeten lossen." Ze briesen. Ik binnenin. Ze richten hun woede dan maar op de groep: "Handjes vasthouden. Niemand doorlaten."

Twee veerboten later kan de groep en bloc oversteken. Behalve de eerste leidster, de hoofdmonitrice. Ze kan pas mee met de derde boot, dezelfde die ik moet nemen. Inmiddels moet haar groep dan toch maar blijven wachten. Het lichaam, onthoofd, op de andere kade. Een kinderliefhebster beklaagt zich. Dat de veerman de leidster, de laatste van haar groep, niet wilde meenemen, zeg. Dat hij strikt de aantallen moet naleven, ja, maar 't gaat toch om het totale gewicht? De groep bestaat toch voornamelijk uit kinderen? Ze drijven vast beter eens de boot over hen kapseist, zwijg ik dan.

Eendagstoerist op het veer, een lotgenoot, zegt "er zijn kot in te hebben" dat ze niet meer meekon. De groep heeft zelfs een bejaarde niet willen doorlaten. De oude man is dan maar te voet om de vaargeul vertrokken. Zo'n tocht van twee uur.

20110808

Sensation Bergson

"Qu'est-ce en effet qu'une sensation? C'est l'opération de contracter sur une surface réceptive des trillions de vibration. La qualité en sort, qui n'est rien d'autre que de la quantité contractée. Voilà que la notion de contraction (ou de tension) nous donne le moyen de dépasser la dualité quantité homogène-qualité hétérogène, et de nous faire passer de l'une à l'autre en un mouvement continu."

Gilles Deleuze, Le bergsonisme, PUF 2004 (1966), pp. 73-74