20071031

Avoid exhaustion by speech

"What have I now? I distinguish. You, my body and my mind. In the mercantile gehenna to which your words invite me, one of these will go, or two, or all. If you, then you only; if my body, then you also; if my mind, then all? Now?"
Samuel Beckett

20071012

Plots 3

Fanatici breken nu al de zwaar beveiligde deuren open van stripspeciaalzaken: le nouveau Plots est arrivé. Stuit niet enkel op de cover maar kijk ook binnenin. En bewonder "Illusionista". Dat is alles.

20070910

Mekanik 25 jaar

Met de "harde kern" van Plots op zaterdag 8 september in Mekanik de 25 jaar van de winkel meegevierd, boekje van vorige What's Your Excuse in ontvangst genomen (waar rAccou en ikzelf ondermeer laureaten waren - expo nu in het Stripmuseum) maar dit jaar spijtig genoeg niet geselecteerd. Ach, deelnemen blablabla.

20070812

Nieuwe Site

Deze blog is nu de "nieuwspagina" van mijn hernieuwde site (www.sebseb.be), die u voortaan kunt bezoeken. Welkom

20070614

Kwestie van de blog levend te houden

Terug. Werkend. Verhuisd. Niet ongelukkig. Gezond. Stripblad "Het Salon" (straks "Plots") mee opgestart en intussen reeds de redactie verlatend. In Tilburg poëzie, proza en beeldverhaal voorgedragen samen met Jan Goeminne en Jelle Joseph ("Dichterbij"). Mag voor mijn part meer gebeuren. Binnenkort vernieuwde site met nieuwe beeldverhalen.

20070306

Lazy livel in Laos

Laos was als een arme versie van Thailand; een bergbewonend, onbekommerd maar achterhinkend broertje van 6 miljoen inwoners. Er was weinig dat me werkelijk charmeerde. Ja, natuurlijk waren de mensen lief en lachend zoals enkel derdewereldbewoners kunnen zolang je hun opmerkingen niet kunt verstaan (ze zijn ook vaak grondig lief). Maar het werd,zelfs in het noordelijke Muang Sing, al zeer warm, vochtig en stoffig (jaja, tegelijkertijd). Luang Prabang was netjes opgeruimd en de stokbroden waren vers maar bij momenten dacht ik rond te lopen in een Normandische kustgemeente tijdens het laagseizoen. Bovendien zag ik over heel het land een simpele bevolking stilaan onderworpen aan het poppy kapitalisme van Thailand en de moneymindedness van de Chinese draak waaronder heel Zuid-Oost-Azie buigt en kruipt. En Japan dan? Wel, overal nipponbussen. Toch beleefde ik mooie momenten met de Fransen Marc en Jessica, in de bergen en de steden. Mijn onmiskenbaar toppunt (sinds ik nabij Chiang Rai een heel warmwaterzwembad voor mij alleen had voor slechts 30 baht) was een lui namiddagje "tuben" op de rivier nabij Vang Vieng. Urenlang dreef ik met de stroming mee op een boei in een adembenemend decor van groene, gekartelde rotswanden. Dit uiterst filosofische en levenssamenvattende kabbelen onderbrak ik slechts enkele malen voor een pintje, een sigaretje of een death ride (wat opnieuw zeer filosofisch en levenssamenvattend was). Ik reisde verder af naar de Mekong waar ik nu aan Thaise zijde (Nong Khai) enkele dagen uitblaas voor ik mijn laatste dagen in de hel van Bangkok doorbreng. Iemand iets nodig?

20070216

Leven na Myanmar

Van Yangon naar Mandalay en hogerop, dan weer zuidwaarts, naar de bergen, naar een meer, in treinen, in bussen, over hobbelige wegen en steeds weer de vervreemding, het voorbijschuivende landschap, het wakkerworden. Ik glimlachte mijn kaakspieren kapot want dat was het beste wat ik kon doen om al die betel-rode gebitten te beantwoorden. Kon ik maar een dollar geven voor elke witte, westerse tand die ik ontblootte uit verplichting uit schaamtegevoel uit bewustzijn van onrechtvaardigheid. Een dollar is voor velen meer dan een dagloon. Ik kwam wakker in propvolle bussen, enkel om minuten later in te dommelen en te dromen van andere plaatsen en andere tijden. Ik was in het Dublin van Joyce, dan in het Manhattan van Fitzgerald en dan tuurde ik weer door het raam naar Myanmar. Mijn talen werden een soep en ik zag in de geleidelijke afbrokkeling van mijn 'zelf' de bevestiging van opgepikte lectuur over het lichtende pad. En overal die mieren. Ze begonnen in Yangon toen ik Julian Huxleys fascinerende uiteenzetting over deze ijverige insecten vond. En ik kwam ze hier en daar tegen, in kolommen, bezig met hun intense en absurde arbeid, nu in een tempel, dan weer om een rustige straathoek. Ik herkende in die werkertjes en vechtertjes wat Aldous Huxley (familie van, geloof ik) er zoals zovelen in weerspiegeld zag; die mieren, natuurlijk, dat zijn wij.

Mijn visum zat er bijna op en ik had het zo gehad met dat land. Ik vloog terug op Bangkok en botste met de overvloedige beschaving. Zonder de gigantische vlieghaven te verlaten vloog ik meteen door naar Chiang Mai. Naast chocolade, bier, pizza's, sigaretten vond ik hier ook een cinema. En daar zag ik vandaag "Babel". En ik heb geweend en dat was zeer lang geleden dat ik nog tijdens een film huilde. Ik neem morgen de bus naar Chiang Rai en vervolgens naar Laos, terug naar de barbarie. Aaaaah de barbarie, de onderontwikkeling, de ontbinding, de onthechting!

20070117

Baby left Bangkok PS

I forgot; since stuck to Jack and Burroughs' junk, I hardly could kick off the local idiom. So, please, pardon my pidgin.

Baby left Bangkok

She's gone, took her flight, took her tears with her at the airport and left me with a dull pain in the chest. I have a hard time breathing, I'm choking on sudden loneliness. I spooked with sullen soul around the dirty sheets we left behind in our sunstroked hotel room. At first I told myself my thoughts were mere mindgames, some self-induced chimaeras by sniffing up lost smells. But soon I realized the ache (for it is truely the best fitting word) that had started mid-me. It started there were I had left it six months ago when I met her and she met me. It picked me up like she plucked me off what I might exageratedly call the branch of my mental hanging tree. The Bangkok sky was vaguely blue but soon I knew what thundering clouds that choking pain could forecast. (But, dear, don't fear, I'm cooling off by writing time with cigarettes and beer. And even more of this lousy rhyming prose is, I'm positively afraid, the worse results the world might hear.) I barely dared to dash upstairs but after baking for an hour on the balcony I made a quick dip in the roof pool. I switched hotels, more to say, I left the lodge for a more convenient rathole in the same old neighbourhood, a room all tiled up along the walls, just like the room in which we stayed some days ago. (In fact I had made a failed attempt at staying overnight "At Home") I went for a walk. I left sticky Kao San hood for the streets north of it, beyond the river. Endless rows of slums and cosy eateries, less to not touristic at all. I strolled around, like a stray dog, making silly rhymes in my head and fitting "travelling abroad" to "on the road" and contracting "Goethe en zijn meute" with "Kerouac". I must've hit so many commonplaces of romantic reverie (and I still do, even behind the computer screen). Now and then, in mind, I lifted up my knee to put my foot on some step or lower balustrade and saw myself from behind, gazing at a modern city scene as Friedrich's wanderer at the roughly painted deeps. I melted into the pulsing stream of overday Bangkok, picked up my Myanmar visa and flight ticket and ended up in some art galleries nearby. Night has fallen, the streets are lit and people are fresh again. No more stranded oldies rummaging through their pockets whether or not in forsight of a whore or a boy. The countless stands and shops attract and suck the freshly showered crowd through the so-called "soi", those stinky sidestreets. I saw that tragic British boy again, who dragged us down through serveral alleys just to show us the best massage around, for we were looking, oh, were we not, dear? A con or so? No, the guy had been stuck here for six months by lack of luck; they took the "pack" out from the "back", or stolen money and more misfortunes, then the boy got the local taste or the disease and fucked his days away. Bangkok is a huge leech, it's the big sucker. It's South East Asia's hub and not only for planes but also for all what they might carry. So many lost Western souls, so many empty eyes, visitors go up and down the same streets and shops again, up and down, a hundred times, as we did. They never get bored because a lot of them already were bored and boring to the bone on arrival. If you have the money to leave there's still a chance you could lack the will. But most of us just hop in then out and go away, like you, my dear. And like me, eventually. I just had to stay for that one more restless day. While leaving the sandwich joint tonight I heard a tattooted couple shouting to the bartender behind me; "Bye bye! See you next year!" For they come back. The fill and refill the cess pool like mosquitoes over muddy waters. And then I still had to make my way back through the reggae bars. Tomorrow I'll vanish into Yangon...

20070103

Van Bokor naar the beach

Gelukkig Nieuwjaar aan allen. Onze plannen om nieuwjaar te vieren in de verlaten, oud-koloniale casino op Bokor Hill Station nabij Kampot lieten we vallen. Vorig jaar schoten enkele zatte Khmers with guns elkaar het nieuwjaar toe en verplaatste de organiserende dj het feestje naar Rabbit Island. Terwijl we probeerden te achterhalen hoe daar te geraken en of het feestje daar wel de moeite zou zijn kwamen we enkele French on bikes tegen die ons meenamen naar een Duits NGO'ersfeestje in een rustig huurhuis langs de rivier. Gratis pintjes zat, snacks genoeg en zelfs een paar welgekomen nieuwjaarstuiten. Die Fransen zullen het nooit verleren. Daarna wel een stuk door de nacht moeten lopen met overal grommende en blaffende honden. Ik omklemde Tine in de ene hand en een grote steen in de andere (while shitting my underwear). Nu aan de kust geraakt in Sihanoukville (Sin City 2 in het klein en met veel 5-dollars-suckie-suckie's). We zijn op het punt een rustig eiland te vinden in onze zoektocht naar een idyllische Beach (zonder het sociaal experiment van de film). Verder volop in Rousseau en vind me een beetje in het volgende; "l'agitation des vaines idees qui m'avaient occupe dans le SALON...les vapeurs et l'amour-propre et le tumulte du monde ternissaient a mes yeux la fraicheur des bosquets." In een voorwoord op het Conrat Social schrijft Bertrand de Jouvenel over de filosoof; "Il sentait alors qu'il etait malheureux parce qu'il ne pouvait plus se donner tout entier a ce qu'il sentait lui etre salutaire. Et dans son propre destin, il lisait celui de l'humanite." Het eiland lonkt. Alsook haar ogen. Groeten.

Van Bokor naar the beach

Gelukkig Nieuwjaar aan allen. Onze plannen om nieuwjaar te vieren in de verlaten, oud-koloniale casino op Bokor Hill Station nabij Kampot lieten we vallen. Vorig jaar schoten enkele zatte Khmers with guns elkaar het nieuwjaar toe en verplaatste de organiserende dj het feestje naar Rabbit Island. Terwijl we probeerden te achterhalen hoe daar te geraken en of het feestje daar wel de moeite zou zijn kwamen we enkele French on bikes tegen die ons meenamen naar een Duits NGO'ersfeestje in een rustig huurhuis langs de rivier. Gratis pintjes zat, snacks genoeg en zelfs een paar welgekomen nieuwjaarstuiten. Die Fransen zullen het nooit verleren. Daarna wel een stuk door de nacht moeten lopen met overal grommende en blaffende honden. Ik omklemde Tine in de ene hand en een grote steen in de andere (while shitting my underwear). Nu aan de kust geraakt in Sihanoukville (Sin City 2 in het klein en met veel 5-dollars-suckie-suckie's). We zijn op het punt een rustig eiland te vinden in onze zoektocht naar een idyllische Beach (zonder het sociaal experiment van de film). Verder volop in Rousseau en vind me een beetje in het volgende; "l'agitation des vaines idees qui m'avaient occupe dans le SALON...les vapeurs et l'amour-propre et le tumulte du monde ternissaient a mes yeux la fraicheur des bosquets." In een voorwoord op het Conrat Social schrijft Bertrand de Jouvenel over de filosoof; "Il sentait alors qu'il etait malheureux parce qu'il ne pouvait plus se donner tout entier a ce qu'il sentait lui etre salutaire. Et dans son propre destin, il lisait celui de l'humanite." Het eiland lonkt. Alsook haar ogen. Groeten.